Svona kaupir maður sófa

Dagurinn byrjaði vel. Sökum stormsins Ísabellu var heitt og rakt. Sumarveður og við Dave í klisjukenndu sólksinsskapi. Í stað þess að eyða helginni í lærdóm ætluðum við Dave minn að prufukeyra bíla. Ekki yrði troðið í mig Evrópusambands og efnahagsvisku þessa helgina.

Og ekki erum við frumlegt par enda óþarfi að útkeyra sköpunargáfuna í svoleiðis lagað. Dave er sannfærður um ratvísi sína og þegar hún bregst, sem er oft og reglulega, þá get ég ekki orða bundist. Það verður þó víst að koma fram að ég er harðfylginn nöldursafneitari. Já, já.

Við lögðum af stað og eins og venja er segist Dave hafa kíkt á þetta allt saman á netinu og veit alveg hvert hann er að fara. Fullt af bílasölum á Route 1, sagði hann. Fullt. Svo við keyrðum Route 1. Ein bílasala, tegundir óhentugar. Keyrðum meira, og lengra og lengra. Já þú hefur skoðað þetta allt saman svona vel á netinu, sagði ég. Hann horfði út um gluggan, reyndi að bora ekki í bílstjóranefið á ljósum og svaraði ekki svona óþarfa athugasemdum. Og við keyrðum.

Og við keyrðum og skyndilega birtist Nissan sala á hægri hönd, óvænt, eins stálvin í malbikaðri eyðimörk. Þetta var mjög skáldlegt allt saman. Og rómantískt. Mikil ósköp. Þarna prufuðum við einn og vorum jafnhrifin af bílnum og sölumanninumm sem var óýtin og seldi á lúmskan og saumlausan hátt.

Dave var mjög ánægður með sig og reyndi að láta eins og hann hefði skipulagt þetta allt saman einmitt svona. Hann hefði keyrt beina leið á þessa glymrandi sölu. Allt eftir bókinni.
Ég skyldi sko muna eftir þessu. Ég myndi aldrei eftir beinu leiðunum, bara eftir röngum beygjum. Þessi árangursríka ferð væri geymd en ekki gleymd, ég skyldi best hafa það í huga.

Á leiðinni til baka fórum við hraðbrautina. Þetta leit allt saman svo vel út. Dave fann hana strax og þetta var bein leið heim. En það var til of mikils ætlast. Í miðri málsgrein um bílafræði beygði bílstjórinn frækni á afrein og við enduðum á holóttum sveitavegi með fjósalykt áður en við vissum af. Bæði reyndar aðdáendur kúa, svo sveitalyktin var kærkomin búbót.

Bókin sú arna hafði greinilega breyst. Við á vitlausum vegi eftir vitlausa beygju rétt eina ferðina. Það mátti ekki minnast á kort. Kort eru fyrir fáfróða. Maður notar bara nefið og finnur alltaf leiðina heim. Þá nöldra kærustur og ranghvolfa augunum. Ég gerði það eftir bókinni. Alltaf sama, stefnulausa keyrslusagan.

Við höfum líka verið að leita að ódýrum, litlum sófa eða stól fyrir lærdóm (þegar prufukeyrslur eru ekki á dagskrá). Á þessum villigötum keyrðum við framhjá Bernie og Phyl´s, sem er draumabúð fátækra fyrir húsgögn. Við fórum ánægð af stað heim aftur með kvittun fyrir litlum sófa í vasanum. Afmælispening frá tengdó var þarna eitt í góða hluti, við erum sannfærð um það.

Hraðbrautin var týnd, er hér var komið við sögu, á því var ekki nokkur vafi. En þó við færum sveitaveginn heim áttum við nú sófa og slíkum árangri fæ ég ekki að gleyma. Það hafði þjónað tilgangi að hann talaði sig annars hugar út af hraðbrautinni. Hann talaði sófa í bakherbergið okkar.

Nú verður sófinn afhentur okkur í dag og eins og sést hef ég alveg gleymt því að hann Davíð minn hafi klikkað á kortinu, beygjunum og hafi þefað sig heim í krókaleiðum. Hann hefur brotið þetta nef þrisvar. Það er sjálft utlits eins og missigið malbik svo ég get víst ekki ætlast til neins meira!