Þegar trúðurinn sveik hann.
Það var eitthvað mikið í bígerð hjá mínum manni. Það vissi ég. Aðallega vegna þess að hann getur aldrei haldið sér saman yfir leyndarmálum. Það er nú ýmislegt mikið í bígerð, tilkynnti hann mér.
Hann byrjar öll óvænt plön á því að láta mig vita að hann sé að skipuleggja eitthvað óvænt fyrir mig. Tvístígandi með heiðarlegt bros á andlitinu eins og krakki með sleikjó í annari og ís og ís í hinni, í tívolí. Svo biður hann mig að giska hvað það er. Svo spyr hann mig oft á dag hvort hann eigi að segja mér hvert leyndarmálið sé, eða hvort hann eigi að koma mér á óvart. Saklaus er ég sjálf varla, því stundum bið ég hann að gefa mér endalausar vísbendingar. Stundum segi ég honum að aula því bara útúr sér. Og stundum er hann svikinn.
Þegar við fórum til Parísar, þá var það leyndó. Hann fór með mig á brautarstöðina, þar sem við biðum eftir næturlestinni. Ég átti að vakna í París, mér að óvörum. Þetta gekk allt mjög leynilega þar til heimilislaus maður kom og spurði hvenær lestinn til Parísar ætti að koma. Dave sagðist ekki vita það, enda værum við ekki á leið þangað. Nú, sagði maðurinn, en þetta er brottfararpallurinn fyrir Parísarlestina. Nei, nei, svaraði Dave. Jú, víst, skammaði sá heimilislausi. Nei, jú, nei, jú... þar fór sú ferð í óvænta vaskinn.
Hann hefur líka reynt að kaupa óvæntar jólagjafir. Það hefur gengið upp og ofan. Hann er að byrja muna sokkastærð, en aðrar stærðir vilja flækjast líkamsparta á milli. Fyrir ein jólin lagði hann af stað í verslunarferð. Það var tilkynnt, gjafir kæmu heim í pokum. Nú skildi ég vera spennt. Tveim tímum síðar fæ ég mjög óvænt símtal úr uppáhaldsbúðinni minni, J. Crew. Afgreiðslustúlkan hljómaði skuggalega mikið eins og skólasystir Dave. Hún sagðist vera gera könnun á fatastærðum. Gæti ég vinsamlegast deilt með henni hvaða stærðir ég notaði í peysum og buxum. Óskalitir voru vel þegnir að auki...
Honum tókst að koma mér grunlausri á Strokes tónleika í fyrra. En það gekk síður en svo verkjalaust. Ooooo hvað hann langaði að blaðra því í mig. Já og fyrir tveimur árum kom hann mér á óvart þegar við sáum uppistandara sem heitir Anthony Clark.
Ég myndi segja að árangurstíðni sé um 50%.
Síðasta uppátækið átti sér stað á fimmtudaginn og var að því langur og sársaukafullur þagnaraðdragandi. Hann sagði mér að uppákoma væri í vændum. Lét mig giska og faldi hausinn á bakvið púða á meðan, eins og feimin jómfrú, svo ég gæti ekki lesið úr andlitinu á honum hvort ég giskaði rétt eða ekki.
Þetta var mikið og stórt plan. Mikið og stórt. Níu manns ætluðu að vera með. Dave var í símanum á hverju kvöldi að skipuleggja. Í tölvunni á daginn að skipuleggja. Þess á milli reyndi hann að halda kjafti og skipuleggja í huganum. Sendi mér mörg íbyggin augnaráð.
Kvöldið áður, eftir mánaðarundirbúning og þungar þagnir, láum við upp í rúmi. Ég las undir próf og hann pukraðist hægra meginn við mig með fartölvuna í fanginu. Hann var að kaupa miða og snéri skjánum hálfvegis frá mér. Ég snéri höfðinu hálfvegis að honum, því ég var að lesa vinstri blaðsíðu. Þá horfir maður alltaf til vinstri. Þetta veit hver maður. Hver maður myndi því snúa tölvuskjám ekki hálfvegis, heldur al-vegis, ekki satt!
Þegar þessi vinstri blaðsíða var uppurinn átti sá sorgaratburður sér stað að augun hvörfluðu upp og á tölvuskjáinn. Þar stóð dálítill trúður, á rauðum bakgrunni. Blikkaði mig og vinkaði. Leyndarmálið kláraðist og ég hafði ekki vit á að þegja. Trúður!! tilkynnti ég. Trúður!!!
Minn maður leit vonsvikinn á mig og skellti skjánum niður, lokaði tölvunni. Trúði ekki að trúður hefði svikið hann svo illilega, rétt þegar allt var að smella saman. Damn Clown, svaraði hann smárri röddu.
Hvernig átti hann nú að koma mér á óvart. Þetta hafði tekið hann fjórar vikur og var besta hugmynd sem honum hafði dottið í hug lengi. Ég hafði nefnilega aldrei áður farið í Sirkus. Hefði ég ekki bara getað logið, látið sem trúðurinn hefði ekki yfirgefið þetta bandalag þeirra á milli.
Við fórum svo 10 saman, næstum óvænt, í sirkus. Í Fleet Center, körfuboltahöllinn (fyrir lesendur sem hafa áhuga á slíku...). Við sáum fíla, með feita og hrukkaða rassa, hlusstast um og hver ofan á öðrum. Hesta, með brjáluðum knöpum sem stóðu á þeim, með fæturna á sitthvorum hestinum, eða gerðu leikfimiæfingar á baki, eða fikruðu sig niður undir þá og upp hinum megin, og hrossið á brokki, já og stukku af og á, á ferð. Nú er mér ómögulegt að skilja hvernig ég fór að því á maska á mér bakið á bara einu hrossi úti á túni.
Svo voru líka tígrisdýr, og fólk í rólum, sem sveiflaði sér úr einni í aðra í þrem loftkollhnísum. Það er víst til eitthvað orð fyrir það. Maður setti hausinn á sér milli kjálkanna á risastórum krókódíl. Og slanga, sem var hin mesta skemmtun vegna þess að ein úr okkar hóp er með slöngufóbíu á hæsta stigi. Hún getur alls ekki horft á þær. Einu sinni var hún látin snerta lítinn og meinlausan snák og hún grenjaði allan tíman. Herbergisfélagar hennar gleyma stundum plastsnákum í baðkerinu. Hún er sópran. Sterk lungu.
Og svo var crazy Louie. Hann gerði ógnaræfingar á stóru tæki sem snýst í lóðrétta hringi, og er með hring öðru meginn. Crazy Louie er inní hringum og þarf að hlaupa eins og hamstur í hjóli til þess að detta ekki útúr. Svo fer hann utan á og og þar hleypur kauði, í þröngum sokkabuxum, á meðan apparatið snýst.* Svo gerði hann kollhnísa í loftinu og maður úaði og a-aði af ótta og geðshræringu því crazy Louie lét alltaf eins og hann væri rétt ódottinn. Crazy Louie, crazy Louie görguðum við og klöppuðum. Craaaazy Looouuuieee. Svo hét hann víst crazy Wilson eftir allt saman, eins og breskur séntilmaður sem bíður þess að Elísabet aðli sig.
Í hléinu reifst ég við ellefu ára stelpu. En ég hafð´ana. Maður hefur munninn fyrir neðan nefið... Hún var voða "sassy" og skemmtileg og ég var að hugsa um að stela henni bara og eiga, af því ég má ekki vera með hund.
Dave lét sem og hann sæji ekki trúðinn. Allan tímann. Ég held ekki að trúðurinn hafi goldið þess. Mér sýndist hann eins öruggur með sig og trúðum er tamt. En ég hef ekki mikla trúðareynslu, enda ný á sirkussenunni.
Allir ættu að fara í sirkus. Þau koma aftur til Boston að ári og ég ætla að fara.
En mér verður víst ekki komið á óvart á næstunni, enda ekki á hverjum degi sem atvinnuhúmoristar með rauð nef ryðjast inn á einkaheimili fólks og hakka niður óvæntar uppákomur.
*Crazy Wilson, því ég bý að fátækum grunni af sirkustækjalýsingum:
http://www.ringling.com/explore/132/stars/wilson.aspx
Hann byrjar öll óvænt plön á því að láta mig vita að hann sé að skipuleggja eitthvað óvænt fyrir mig. Tvístígandi með heiðarlegt bros á andlitinu eins og krakki með sleikjó í annari og ís og ís í hinni, í tívolí. Svo biður hann mig að giska hvað það er. Svo spyr hann mig oft á dag hvort hann eigi að segja mér hvert leyndarmálið sé, eða hvort hann eigi að koma mér á óvart. Saklaus er ég sjálf varla, því stundum bið ég hann að gefa mér endalausar vísbendingar. Stundum segi ég honum að aula því bara útúr sér. Og stundum er hann svikinn.
Þegar við fórum til Parísar, þá var það leyndó. Hann fór með mig á brautarstöðina, þar sem við biðum eftir næturlestinni. Ég átti að vakna í París, mér að óvörum. Þetta gekk allt mjög leynilega þar til heimilislaus maður kom og spurði hvenær lestinn til Parísar ætti að koma. Dave sagðist ekki vita það, enda værum við ekki á leið þangað. Nú, sagði maðurinn, en þetta er brottfararpallurinn fyrir Parísarlestina. Nei, nei, svaraði Dave. Jú, víst, skammaði sá heimilislausi. Nei, jú, nei, jú... þar fór sú ferð í óvænta vaskinn.
Hann hefur líka reynt að kaupa óvæntar jólagjafir. Það hefur gengið upp og ofan. Hann er að byrja muna sokkastærð, en aðrar stærðir vilja flækjast líkamsparta á milli. Fyrir ein jólin lagði hann af stað í verslunarferð. Það var tilkynnt, gjafir kæmu heim í pokum. Nú skildi ég vera spennt. Tveim tímum síðar fæ ég mjög óvænt símtal úr uppáhaldsbúðinni minni, J. Crew. Afgreiðslustúlkan hljómaði skuggalega mikið eins og skólasystir Dave. Hún sagðist vera gera könnun á fatastærðum. Gæti ég vinsamlegast deilt með henni hvaða stærðir ég notaði í peysum og buxum. Óskalitir voru vel þegnir að auki...
Honum tókst að koma mér grunlausri á Strokes tónleika í fyrra. En það gekk síður en svo verkjalaust. Ooooo hvað hann langaði að blaðra því í mig. Já og fyrir tveimur árum kom hann mér á óvart þegar við sáum uppistandara sem heitir Anthony Clark.
Ég myndi segja að árangurstíðni sé um 50%.
Síðasta uppátækið átti sér stað á fimmtudaginn og var að því langur og sársaukafullur þagnaraðdragandi. Hann sagði mér að uppákoma væri í vændum. Lét mig giska og faldi hausinn á bakvið púða á meðan, eins og feimin jómfrú, svo ég gæti ekki lesið úr andlitinu á honum hvort ég giskaði rétt eða ekki.
Þetta var mikið og stórt plan. Mikið og stórt. Níu manns ætluðu að vera með. Dave var í símanum á hverju kvöldi að skipuleggja. Í tölvunni á daginn að skipuleggja. Þess á milli reyndi hann að halda kjafti og skipuleggja í huganum. Sendi mér mörg íbyggin augnaráð.
Kvöldið áður, eftir mánaðarundirbúning og þungar þagnir, láum við upp í rúmi. Ég las undir próf og hann pukraðist hægra meginn við mig með fartölvuna í fanginu. Hann var að kaupa miða og snéri skjánum hálfvegis frá mér. Ég snéri höfðinu hálfvegis að honum, því ég var að lesa vinstri blaðsíðu. Þá horfir maður alltaf til vinstri. Þetta veit hver maður. Hver maður myndi því snúa tölvuskjám ekki hálfvegis, heldur al-vegis, ekki satt!
Þegar þessi vinstri blaðsíða var uppurinn átti sá sorgaratburður sér stað að augun hvörfluðu upp og á tölvuskjáinn. Þar stóð dálítill trúður, á rauðum bakgrunni. Blikkaði mig og vinkaði. Leyndarmálið kláraðist og ég hafði ekki vit á að þegja. Trúður!! tilkynnti ég. Trúður!!!
Minn maður leit vonsvikinn á mig og skellti skjánum niður, lokaði tölvunni. Trúði ekki að trúður hefði svikið hann svo illilega, rétt þegar allt var að smella saman. Damn Clown, svaraði hann smárri röddu.
Hvernig átti hann nú að koma mér á óvart. Þetta hafði tekið hann fjórar vikur og var besta hugmynd sem honum hafði dottið í hug lengi. Ég hafði nefnilega aldrei áður farið í Sirkus. Hefði ég ekki bara getað logið, látið sem trúðurinn hefði ekki yfirgefið þetta bandalag þeirra á milli.
Við fórum svo 10 saman, næstum óvænt, í sirkus. Í Fleet Center, körfuboltahöllinn (fyrir lesendur sem hafa áhuga á slíku...). Við sáum fíla, með feita og hrukkaða rassa, hlusstast um og hver ofan á öðrum. Hesta, með brjáluðum knöpum sem stóðu á þeim, með fæturna á sitthvorum hestinum, eða gerðu leikfimiæfingar á baki, eða fikruðu sig niður undir þá og upp hinum megin, og hrossið á brokki, já og stukku af og á, á ferð. Nú er mér ómögulegt að skilja hvernig ég fór að því á maska á mér bakið á bara einu hrossi úti á túni.
Svo voru líka tígrisdýr, og fólk í rólum, sem sveiflaði sér úr einni í aðra í þrem loftkollhnísum. Það er víst til eitthvað orð fyrir það. Maður setti hausinn á sér milli kjálkanna á risastórum krókódíl. Og slanga, sem var hin mesta skemmtun vegna þess að ein úr okkar hóp er með slöngufóbíu á hæsta stigi. Hún getur alls ekki horft á þær. Einu sinni var hún látin snerta lítinn og meinlausan snák og hún grenjaði allan tíman. Herbergisfélagar hennar gleyma stundum plastsnákum í baðkerinu. Hún er sópran. Sterk lungu.
Og svo var crazy Louie. Hann gerði ógnaræfingar á stóru tæki sem snýst í lóðrétta hringi, og er með hring öðru meginn. Crazy Louie er inní hringum og þarf að hlaupa eins og hamstur í hjóli til þess að detta ekki útúr. Svo fer hann utan á og og þar hleypur kauði, í þröngum sokkabuxum, á meðan apparatið snýst.* Svo gerði hann kollhnísa í loftinu og maður úaði og a-aði af ótta og geðshræringu því crazy Louie lét alltaf eins og hann væri rétt ódottinn. Crazy Louie, crazy Louie görguðum við og klöppuðum. Craaaazy Looouuuieee. Svo hét hann víst crazy Wilson eftir allt saman, eins og breskur séntilmaður sem bíður þess að Elísabet aðli sig.
Í hléinu reifst ég við ellefu ára stelpu. En ég hafð´ana. Maður hefur munninn fyrir neðan nefið... Hún var voða "sassy" og skemmtileg og ég var að hugsa um að stela henni bara og eiga, af því ég má ekki vera með hund.
Dave lét sem og hann sæji ekki trúðinn. Allan tímann. Ég held ekki að trúðurinn hafi goldið þess. Mér sýndist hann eins öruggur með sig og trúðum er tamt. En ég hef ekki mikla trúðareynslu, enda ný á sirkussenunni.
Allir ættu að fara í sirkus. Þau koma aftur til Boston að ári og ég ætla að fara.
En mér verður víst ekki komið á óvart á næstunni, enda ekki á hverjum degi sem atvinnuhúmoristar með rauð nef ryðjast inn á einkaheimili fólks og hakka niður óvæntar uppákomur.
*Crazy Wilson, því ég bý að fátækum grunni af sirkustækjalýsingum:
http://www.ringling.com/explore/132/stars/wilson.aspx
Vigdís lagði til málanna klukkan 18:15
<< Home