Tvær hnéskeljar

Það er komið að því að ég þarf að gerast working girl. Þá fer maður með fínu skóna sína í vinnuna í veskinu sínu. Og nær strætó í pilsi og nælonsokkabuxum í hvítum sokkum og strigaskóm.

Mér finnst það frekar niðurlægjandi. En ég get lifað við það fyrst ég á ljósbrúna Puma tískustrigaskó. Þá er ég á allt öðru plani en hefðbundnar hvítsokkur.

Ég var mjög upptekin í vinnunni í dag. Um ellefu leytið fékk ég mér te með miklum sykri. Áður en ég fékk mér sopa sullaði ég því öllu á skrifborðið. Í hvert skipti sem ég hélt ég hefði þurrkað það upp þrýstist meira og meira undan tölvunni. Ég kláraði næstum því heila rúllu af tissjú. Það var eins og það væri meira te á skrifborðinu en upphaflega hafði verið í bollanum. Það margfaldaði sig eins og 1000 frjóar amöbur.

(Ég ætti nú að finna ritgerðina sem ég skrifaði i líffræði í áttunda bekk. Það var einhver saga um ferðalag lítillar manneskju gegnum æðakerfið. Ég man ég var mjög góð með mig í þessari ritgerð).

Í hádegismat fékk ég mér ristaða beyglu með heitum og mjúkum rjómaosti. Eftir fimm bita ruslaði ég öllu saman framan á peysuna mína. Hún var svört. Smurostur er þrjóskur og lætur ekki plata sig í tissjú svo auðveldlega. Þarna fóru í það minnsta 7 tissjú blöð í viðbót. Það er borin von að ég verði nokkurn tíman umhverfisvæn.

Svo bar ég út póstinn í deildinni. Að því loknu uppgötvaði ég að ég hafði verið með opna buxnaklauf allan daginn.

Buxnaklaufin er sérvandamál í mínu lífi og er oft opin. Ég er meðvituð um þetta og athuga rennilásástandið oft á dag. Kemst svo upp á lagið með að ganga um eins og fullorðin manneskja. Man áfram eftir klaufinni en verð síðan pirruð á hvað ég er nojuð yfir þessu, tékkandi í tíma og ótíma. Þá hætti ég að tékka. Af því ég þykist muna sérstaklega þegar ég renndi klaufinni upp um morguninn.

Það er einmitt á þessum stundum sem ég er svo með opið hús í margar klukkustundir.

Eftir vinnu ætlaði ég að ná strætó heim og kom á stoppistöðina um leið og hann renndi úr hlaði. Getur maður sagt "renndi úr hlaði" í stórborg?

Þetta er sérstakur strætó sem fer sérstaka leið og kemur bara á hálftíma fresti. Ég reyndi að finna annan sem ég vissi sirka hvaða leið myndi fara. Sá bésévi stoppaði hvergi svo ég endaði á því að labba alla leið í vinnuna til Dave. Í hælaháum skóm. Ég hafði ekki ætlað mér niðurlægingu í dag. Fékk skapvonsku að launum. Mikla skapvonsku. Þið getið því miður öll ímyndað ykkur hvernig það ástand lýsir sér. Ég biðst velvirðingar á allri minni hegðun síðustu 20 árin. Ég var skapvond í æsku en þið þekktuð mig ekki þá og biðst ég því ekki forláts á fyrstu 10 árum ævi minnar.

Auðvitað ætti ég að biðja foreldra mína afsökunnar. En það eina sem ég get sagt er: ykkur var fjandans nær! Þau hefðu átt að láta gott heita við Golla bróður, sem var yndislegt og sjálfu sér nægt barn.

Ég fór í vinnuna til Dave því nú förum við hjónin í ræktina saman í byggingunni hvar hann vinnur. Við erum dugleg. Aðallega held ég vegna þess að við erum nokkur saman að fara í helgarreysu til Miami í mars og engu okkar langar sérstaklega að vera á sundfötum fyrir framan hin...

Áður en í ræktina var komið tók ég bílinn, heim í gallabuxur og Puma skóna og spændi í fatahreinsunina. Hún var við það að loka svo ég stökk út, hljóp hringinn í kringum bílinn til að ná í föt í baksætið.

Hér er búið að vera mikill snjór. Og búið að sanda óhóflega myndi ég segja. Ég reiknaði þetta allt vitlaust, skransaði á sandinum á gangstéttinni og flaug á hausinn. Eða skall á lófa og hné. Reif gallabuxurnar mínar. Húð var ósködduð en rauð. Og hnén á mér eru bólgin svo það er eins og ég sé með tvær hnéskeljar á hvorum fótlegg. Ég myndi senda myndir en skeljarnar myndast svo illa og þjáning mín kemur þar ekki nægilega fram.


Það fór sem fór sem ég spáði, að ég myndi ekki tjá mig á prenti fyrr en árið 2005. Ég hef aðeins tjáð mig í myndum þó, eins og myndasíðan ber vitni.