Tengdó - önnur atrenna

Þegar við loksins komum í sveitina var klukkan tvö um nótt. Best er að tæma blöðruna fyrir háttinn. Það er algerlega á eigin ábyrgð að ráfa á klóið um miðjar nætur. Tom sefur nefnilega á guðsgöflunum og vílar ekki fyrir sér að rjúka með hundinn út á hvaða tíma sólarhringsins sem er. Svo sést á eftir honum tölta fyrir horn kallandi:
"Dyen Dyen, go make poo poo."
Þetta ætti þó ekki að vera vandamál þar sem maðurinn er hærður á við meðalbjörn og fyrir óæft auga virðist hann fullklæddur.

Um morguninn fórum við í Hidden Valley, sem er gullfallegur almenningsskógur með göngustígum og rólegri á í gegnum sig miðjan. Hundurinn upplifir víst harðlífi ef hann kemst ekki í skóginn. Þetta er sérstaklega vandamál nýlega þar sem hann hefur heimavið notað næstu, óbyggðu, lóð sem sinn persónulega kamar. Hins vegar stendur þar nú hús í byggingu og Tom er alveg í öngum sínum yfir iðrum hundsins, heilsu þeirra og hvar þau verði nú tæmd með litlum fyrirvara og fyrirhöfn.

Þegar við komum heim lýsti Tom í smáatriðum fyrir Linn hvar hundurinn hafði gert þarfir sínar, hvernig, og hvernig afurðin leit út. Ef við Dave erum ekki með í þessum svaðilförum þá fáum við að vita af því um leið og hersingin er í hús:
"Dyen Dyen made poo poo you guys!"

Um kvöldið var það kalkúnn, oft og margsinnis. Daginn eftir var öllu heimaáti lokið. Þá þarf að fara á veitingastaði. Í öll mál. Venjulega fara að minnsta kosti tveir tímar í skipulagningu í hvert mál. Það þarf að ræða hvað okkur langar í, hvenær við viljum vera svöng, hvert sé best að fara, hvað okkur langi í, hvenær við viljum fara, hvert við viljum fara. Aftur og aftur og aftur, þar til þrjú okkar gefast upp, segjum að okkur sé sama og karlinn velur hvert, hvenær og hvernig.
"When do you want to eat guys, six? No? Seven? Ok. But how about six, why don't we all eat at six? You're not hungry yet? Well you have to tell me when you want to have dinner so I can make a reservation. You don't care? But you have to tell me when you'd like to eat, so I can make a reservation. How about six? No, you're not hungry yet?"
Svo ég stakk uppá hálfsjö, fara milliveginn.
"That's sounds good Vigdis."
Svo heyri ég þegar hann pantar borð og hann pantar borð klukkan sex...

Venjulega förum við í bíó þegar við erum niðurfrá. Við Dave afþökkuðum í þetta sinn. Vorum svo eftir okkur eftir síðustu bíóferð í sumar:

Eftir matarmikinn hádegismat OG stóran eftirrétt keyptu þau hjónin sér risastórt súkkulaðistykki og vel troðinn poka af pistasíuhnetum. Við sáum The Village, sem er frekar hljóð mynd. Þau ræddu sín á milli hvernig ætti að skipta súkkulaðinu. Linn skrapp á klóið og karlinn sætti lagi og kláraði súkkulaðið á meðan. Það var rifist aðeins yfir því. Svo hófst myndin. Og pistasíuátið. Hver hneta var brotin upp, það var smjattað og skeljarnar látnar detta á gólfið. Að auki halda þau að þau séu ein í bíó og ræða hvað er að gerast á skjánum, með meðfylgjandi innsogum, guðsáköllum, andköfum, blóti og snöggum yfirlýsingum og spurningum.
Stundum heyrðum við ekki einu sinni talið í myndinni. Það restaði á að Dave varð að taka af þeim hneturnar því það heyrðist svo hátt þegar þær smullu í gólfið. Það er alveg tilgangslaust að biðja þau að þegja.

Þetta er eins þegar maður horfir á sjónvarpið með þeim. Þá þarf að ræða hestana útí hesthúsi, söguþráðinn og hver sé svangur. Verst er ef þau hafa séð efnið áður. Þá kjaftar karlinn alltaf frá endinum og áður en hann gerir það varar hann mann við.
"Oh, watch this scene, oh don't miss that. Oh, this guy is incredible, the way he killed his wife. What? Oh, you haven't seen this???"
Alltaf jafn hissa, þó það hafi verið rætt í upphafi, að við Dave hefðum ekki séð þennan þátt/mynd.

Og jólin eru að koma, krakkar. Gúlp.