Aðrir meðleigjendur

Þar sem Ritstjóri II hefur aflýst vinnuferð sinni vestur til Ameríku er best ég leggi spilin á borðið.

Mús var staðin að verki fyrir 7 dögum síðan í svefnherberginu mínu. Rétt fyrir drekkutíma sat hún með kaffi og heimabakaðar kleinur og las nokkra missera gamalt dagblað sem lekið hafði niður á gólf. Ég hafði ætlað að nota úr því grein. Í ritgerð. Akademískar hugsanir mínar höfðu ekki komist lengra en í félagsskap teppisrykmaura. Þarna bjástraði frökenin um stund. Ég sá hana ekki en heyrði skrjáfa vel og lengi. Svo býst ég við að hún hafi stungið af. Hún hefur ekki litið á fréttir síðan.

Til hennar hefur spurst nýlega, í herberginu hans John. Mér er ókunnugt um hvort hún gerði sér tilefni þangað, eða hvort hún notaði ferðina þennan dag er við hittumst óbeint. Á dýnunni hans John, sem liggur á gólfinu, skeit mús þessi fimm sinnum. Hún hefði ekki getað skipulagt þetta betur, blessunin, þó ég hefði beðið hana. John grunar að við mýsla höfum verið í vitorði.

Hann fékk pjattkast og henti rúmteppinu sínu. Tók hvern og einn skít í lófan og sturtaði í klósettið. Þeir vildu ekki sturtast, skítarnir. Sátu bara þarna í klósettskálinni og gáfu John fingurinn. Svo þreif hann eitthvað inni hjá sér. Nú langar hann voða mikið að flytja út. Slíkar fréttir eru ekki vonbrigði. Það er líka eitthvað að ofninum inni hjá honum, hann hitnar ekki. Það er voða kalt að vera John á morgnana. Ég er ekki viss um að ég láti laga ofninn. Þá þarf leiguselja líka að koma upp. Það er önnur saga.

Því miður venjast svona músakomur. Ég var af og til með móðursýki í taugunum eftir að ég uppgötvaði þessa meðleigjendur í hitteðfyrra. Fundum eina rotaða úr gildru í fyrra og það var mjög dramatískt. Við vildum hvorugt kála henni í höndunum. Vildum heldur ekki láta hana sleppa. Ákvörðun um örlög hennar varð að taka í skyndi. Eftir því sem músin vaknaði meira og meira úr rotinu urðum við skrækari og skrækari af geðshræringu. Ég setti hana loks í dollu. Svo var henni hent út um gluggan. Við sáum hana í grasinu, hverfa undir húsið held ég bara.

Mikið hugrekki hér á bæ. Sveitafólk eins og ég ætti að geta höndlað eina mús. Nokkur dráp í sláturtíð, bændur ættu að geta það. En nei. Nú er ég ræfill og ameríkani sem vorkenni öllum dýrum. Sá þátt um flugur um daginn. Til þess að rannsaka þær á flugi eru þær límdar á pinna og þá halda þær að þær séu að fljúga. Svo er sett smá blaðsnifsi á lappirnar á þeim, til að hvíla þær, því þá hætta þær að láta vængina fljúga. Þær halda þá að þær standi einhversstaðar. Í fyrsta sinn fannst mér flugur sætar.

Og litlar mýs eru miklu sætari en flugur. Fundum aðra dauða í bakherberginu stuttu eftir "hent-út-um-gluggan" atriðið. Þessi hafði fengið gildrusmelluna í hausinn og lét sér blæða á teppið okkar eins og hare krishna fórn.

Þá tók sektarkenndin, í bland við pjatt, völdin. Músagildrur fjarlægðar. Jess mem.

En þar hafið þið það. Mýsnar hafa hafið vetrardvöl sína. Ég er fyrir löngu búin að troða í allar holur. Hvar þær troðast inn veit ég ekki. Hef ekki horfst í augu við neina þetta árið, en býst við að það sé aðeins tímaspursmál.

Gestir eru ávallt velkomnir á heimili mitt.