Miami
Miðvikudagur
Fluginu var seinkað vegna bilunar. Við John reyndum að telja Dave trú um að það væri bara ljósapera. Það var víst stýrikerfið og ég eyddi fluginu í að strjúka Dave um hárið og gefa honum rauðvín þar til hann sofnaði.
Fimmtudagur
Fyrstu drög að sólbruna. Ströndin var í 200 metra fjarlægð frá hótelinu. Dave hafði keypt sér íþróttatöflur/inniskó til að vera í í sturtu í ræktinni hér heima af því hann hafði fengið vörtu á tána (Það tók mig tvo mánuði að sannfæra hann um að þetta væri í raun og sanni varta. Nú ber hann salva á hana samviskusamlega á hverju kvöldi og kroppar í óhófi). Þetta var á sundtímabilinu mikla. Dave ákvað að sund væri besta íþrótt sem hægt væri að hugsa sér og synti á hverjum degi í tvær vikur. Þessu tímabili er nú lokið og hefur öld göngubrettisins gengið í garð. Á eftir er keyrt heim í sturtu svo töflurnar voru aldrei notaðar meir. Af þessum sökum kann Davíð ekki að labba í svona töflum og þær spýtast annars lagið af fótunum á honum og hendast langar leiðir. Persónulega notaði ég töflur með svona streng á milli tánna og skil ég ekki hvers konar píslarvætti það er því þetta er það óþægilegasta apparat sem hægt er að spenna á fæturnar á sér. En maður er ekki strandskvísa með strandskvísum án þess að vera í flip flops.
Föstudagur
Sólbruni jókst og má sjá lokaárangur á myndasíðunni. Nefið á Dave tók stakkaskiptum og John virðist hafa náð að fanga allt sólskin sem lenti á Miami með andlitinu á sér einu saman. Á daginn glápti hann á fáklædda dömukroppa striplast um göturnar. Augnaráðið var hissa og munnurinn hálfopinn, eins og hann hefði sofnað í flugvél. Nettur.
Við borðuðum morgunmat klukkan tíu, tolldum á ströndinni í tvo tíma en um fimm tíma í hótelgarðinum þar sem finna mátti sundlaug og bar. Um kaffileytið fórum við Dave á Lincoln Avenue, sem er stútfull af búðum og veitingastöðum. Þar keyptum við litla glerfígúru, sem einnig má sjá á myndasíðunni, handa John, nefnd the Gremlin. Við höfum tekið að nefna John the Gremlin í vinahópi sökum nöldurs.
Sem dæmi má nefna að þetta kvöld ákváðum við að fara öll saman að borða (sjá myndasíðu). Okkur langaði í Kúbanskt og var sagt að á Espanola Way væru margir slíkir staðir. Við fundum engan við hæfi og ákváðum að rölta aftur uppá Lincoln götu. John var svangur mjög. You don´t understand (uppáhaldssetning númer 2. Númer 1 er að enda setningar á "trust me." Dæmi: You don´t understand how hungry I am, trust me.), I´m so hungry. I haven´t had anything all day. Not since breakfast." Það þýddi lítið að útskýra að við hefðum öll verið matarlaus síðan í morgunmál. Þegar Dave tók um axlirnar á honum, þá urraði hann bara og hristi sig og bölvaði yfir að heimurinn hefur engan skilning á vandamálum sínum.
Við fundum besta ítalska stað í heimi, La Lupa de Roma. Rekin af fjölskyldu sem flutti frá Róm fyrir um 10 árum og flytur öll krydd og þurrefni inn frá Ítalíu. Okkur datt helst í hug að þau hefðu fundið sér pólitískt athvarf þarna á South Beach því sonurinn var eins hýr og nóttin er löng.
Laugardagur
Aðalbrunadagur. Hér þótti okkur sem sólarvörnin væri of sterk og hefði ekki hleypt nægum brúnkubylgjum í gegn. Lærin á Derek urðu eins og epli. Andlitið á John glansandi eins og sykurhúðuð jarðaber. Dave verður alltaf strax hvítur aftur, svo þegar hann mætti í vinnuna á þriðjudeginum trúði enginn að hann hefði verði á sólarströnd. Alltaf sama sagan.
Skutumst á jetskii. Aðalmálið var að sigla á fullu beint inní vakir eftir hraðbáta sem brunuðu hjá. Ég hélt ég myndi verða kettlingur og kannski væri bara betra ef Dave keyrði. Ég hafði verið smá smeik á þessu apparati á Bermuda. En það voru bara byrjendaörðugleikar og við stukkum ennþá hærra þegar ég keyrði jetskiið en þegar Dave var við stjórn.
Í eftirmiðdaginn brutumst við inná Derek og nýju kærustuna hans, mönnuð myndavél og núll grömmum af skömm. Það er eitthvað vandamál með Derek sem ekki hefur sagt samböndum sínum við Diane, gömlu kærustunni sinni til rúmra 10 ára, lausum. Hann ætlaði að biðja hennar í fyrra, keypti hring og bauð henni til Miami. Hún fékk flensu í miðri ferð og Derek rann á rassinn og tók veikindin sem merki frá æðri mætti og, stúlkur, er hann ólofaður í dag á sama hátt og hann var ólofaður og vinsæll í lok maí á síðasta ári. En af þessum sökum vill hann ekki láta mynda sig með gullfallegum, ljóshærðum fljóðum í annarlegum stellingum.
Um miðjan dag röltu John og Dave niður á einhverja topplausa strönd sunnar að South Beach. Nærveru minnar var ekki óskað.
Um kvöldið fórum við á Yuca, rándýran veitingstað þar sem hægt var að fá steik að hætti Nígaragúa. Derek sagði okkur sitthvað um fágaðar klósettvenjur. Hann hefur hugsað sér að gefa út bók sem kennir leikmönnum hvernig eigi að fóðra klósettsetur (sjá myndasíðu), hversu mikinn pappír skuli setja í djúpar klósettskálar til að koma í veg fyrir skvettur og fleiri klósettvenjur sem gætu komið sér vel. Að auki hefur hann sett saman tékklista með 10 atriðum sem hafa skal í huga þegar maður fer inná ókunn klósett (er sápa við vaskinn, hversu stór er lagerinn af pappír, setuástand, handþurrkur og svo mætti lengi telja. Upp að 10). Þetta kvöld var undurgott fyrir slaka magavöðva.
Ég hefði betur tekið eitthvað að þessu með í reikninginn um nóttina. Ég vaknaði klukkan fjögur og var mikið óglatt. Steikin var ekki sátt. Um leið og ég stóð upp var ég líka í spreng. Nú var um að gera að vera snögg að hugsa og forgangsraða. Ég ákvað að spræna í einum hvelli og gefa mér svo tíma í uppköstin sem koma skyldu. Ég misreiknaði mig á afdrifaríkan hátt. Dave vaknaði við óhljóð og hélt að einhver væri að kirkja mig inni á klósetti, slík voru andköfin. Þegar hann kíkti inn varð hann alveg ringlaður því konan hans sat á klósettinu og ældi á gólfið. Hann var viss um að eitthvað væri öfugsnúið en það tók hann stund að átta sig hvað var hinsegin.
Það má segja að við höfum brennt allar brýr að baki okkur á þessu hóteli. Þegar við tékkuðum okkur út um morguninn hafði okkur tekist að stífla klósettið einu sinni og æla út allt gólfið. Ég held að Hilton verði ekki á listanum næst þegar við höldum suður á bóginn.
Sunnudagur
John lá allan daginn, hvar sem við vorum. You don´t understand, I have been drinking and staying up late. I'm really tired. Við hin höfðum þá auðvitað ekkert drukkið en sofið alla ferðina... John og Derek fóru heim.
Mánudagur
Hringdum í John í vinnuna, bara til að minna hann á að við værum ennþá í Miami. Grrrrrr. You don´t understand, my job is really hard. Héldum á krókódíl sem var algert krútt þó hann hefði getað tekið af okkur hendurnar í einu til tveimur kjömsum. Leigðum Chrysler 300. Það var múltígaman að keyra þessa drossíu og gefa í botn og vera komin í 100 á örfáum sekúndum. Aðalvandamálið var að 50% bílstjóra í Flórída eru yfir 65 og keyra eins og gamlar konur. Af því þeir eru 25% gamlar konur. Keyrt var undir hámarkshraða frá Miami til Palm Beach.
Miami: Mæli með kroppunum, sólinni og næturlífinu. Ekki þekkt fyrir þjónustulund eða lágt verðlag. Leiddi í ljós að Mrs. Dineen has a need for speed.
Fluginu var seinkað vegna bilunar. Við John reyndum að telja Dave trú um að það væri bara ljósapera. Það var víst stýrikerfið og ég eyddi fluginu í að strjúka Dave um hárið og gefa honum rauðvín þar til hann sofnaði.
Fimmtudagur
Fyrstu drög að sólbruna. Ströndin var í 200 metra fjarlægð frá hótelinu. Dave hafði keypt sér íþróttatöflur/inniskó til að vera í í sturtu í ræktinni hér heima af því hann hafði fengið vörtu á tána (Það tók mig tvo mánuði að sannfæra hann um að þetta væri í raun og sanni varta. Nú ber hann salva á hana samviskusamlega á hverju kvöldi og kroppar í óhófi). Þetta var á sundtímabilinu mikla. Dave ákvað að sund væri besta íþrótt sem hægt væri að hugsa sér og synti á hverjum degi í tvær vikur. Þessu tímabili er nú lokið og hefur öld göngubrettisins gengið í garð. Á eftir er keyrt heim í sturtu svo töflurnar voru aldrei notaðar meir. Af þessum sökum kann Davíð ekki að labba í svona töflum og þær spýtast annars lagið af fótunum á honum og hendast langar leiðir. Persónulega notaði ég töflur með svona streng á milli tánna og skil ég ekki hvers konar píslarvætti það er því þetta er það óþægilegasta apparat sem hægt er að spenna á fæturnar á sér. En maður er ekki strandskvísa með strandskvísum án þess að vera í flip flops.
Föstudagur
Sólbruni jókst og má sjá lokaárangur á myndasíðunni. Nefið á Dave tók stakkaskiptum og John virðist hafa náð að fanga allt sólskin sem lenti á Miami með andlitinu á sér einu saman. Á daginn glápti hann á fáklædda dömukroppa striplast um göturnar. Augnaráðið var hissa og munnurinn hálfopinn, eins og hann hefði sofnað í flugvél. Nettur.
Við borðuðum morgunmat klukkan tíu, tolldum á ströndinni í tvo tíma en um fimm tíma í hótelgarðinum þar sem finna mátti sundlaug og bar. Um kaffileytið fórum við Dave á Lincoln Avenue, sem er stútfull af búðum og veitingastöðum. Þar keyptum við litla glerfígúru, sem einnig má sjá á myndasíðunni, handa John, nefnd the Gremlin. Við höfum tekið að nefna John the Gremlin í vinahópi sökum nöldurs.
Sem dæmi má nefna að þetta kvöld ákváðum við að fara öll saman að borða (sjá myndasíðu). Okkur langaði í Kúbanskt og var sagt að á Espanola Way væru margir slíkir staðir. Við fundum engan við hæfi og ákváðum að rölta aftur uppá Lincoln götu. John var svangur mjög. You don´t understand (uppáhaldssetning númer 2. Númer 1 er að enda setningar á "trust me." Dæmi: You don´t understand how hungry I am, trust me.), I´m so hungry. I haven´t had anything all day. Not since breakfast." Það þýddi lítið að útskýra að við hefðum öll verið matarlaus síðan í morgunmál. Þegar Dave tók um axlirnar á honum, þá urraði hann bara og hristi sig og bölvaði yfir að heimurinn hefur engan skilning á vandamálum sínum.
Við fundum besta ítalska stað í heimi, La Lupa de Roma. Rekin af fjölskyldu sem flutti frá Róm fyrir um 10 árum og flytur öll krydd og þurrefni inn frá Ítalíu. Okkur datt helst í hug að þau hefðu fundið sér pólitískt athvarf þarna á South Beach því sonurinn var eins hýr og nóttin er löng.
Laugardagur
Aðalbrunadagur. Hér þótti okkur sem sólarvörnin væri of sterk og hefði ekki hleypt nægum brúnkubylgjum í gegn. Lærin á Derek urðu eins og epli. Andlitið á John glansandi eins og sykurhúðuð jarðaber. Dave verður alltaf strax hvítur aftur, svo þegar hann mætti í vinnuna á þriðjudeginum trúði enginn að hann hefði verði á sólarströnd. Alltaf sama sagan.
Skutumst á jetskii. Aðalmálið var að sigla á fullu beint inní vakir eftir hraðbáta sem brunuðu hjá. Ég hélt ég myndi verða kettlingur og kannski væri bara betra ef Dave keyrði. Ég hafði verið smá smeik á þessu apparati á Bermuda. En það voru bara byrjendaörðugleikar og við stukkum ennþá hærra þegar ég keyrði jetskiið en þegar Dave var við stjórn.
Í eftirmiðdaginn brutumst við inná Derek og nýju kærustuna hans, mönnuð myndavél og núll grömmum af skömm. Það er eitthvað vandamál með Derek sem ekki hefur sagt samböndum sínum við Diane, gömlu kærustunni sinni til rúmra 10 ára, lausum. Hann ætlaði að biðja hennar í fyrra, keypti hring og bauð henni til Miami. Hún fékk flensu í miðri ferð og Derek rann á rassinn og tók veikindin sem merki frá æðri mætti og, stúlkur, er hann ólofaður í dag á sama hátt og hann var ólofaður og vinsæll í lok maí á síðasta ári. En af þessum sökum vill hann ekki láta mynda sig með gullfallegum, ljóshærðum fljóðum í annarlegum stellingum.
Um miðjan dag röltu John og Dave niður á einhverja topplausa strönd sunnar að South Beach. Nærveru minnar var ekki óskað.
Um kvöldið fórum við á Yuca, rándýran veitingstað þar sem hægt var að fá steik að hætti Nígaragúa. Derek sagði okkur sitthvað um fágaðar klósettvenjur. Hann hefur hugsað sér að gefa út bók sem kennir leikmönnum hvernig eigi að fóðra klósettsetur (sjá myndasíðu), hversu mikinn pappír skuli setja í djúpar klósettskálar til að koma í veg fyrir skvettur og fleiri klósettvenjur sem gætu komið sér vel. Að auki hefur hann sett saman tékklista með 10 atriðum sem hafa skal í huga þegar maður fer inná ókunn klósett (er sápa við vaskinn, hversu stór er lagerinn af pappír, setuástand, handþurrkur og svo mætti lengi telja. Upp að 10). Þetta kvöld var undurgott fyrir slaka magavöðva.
Ég hefði betur tekið eitthvað að þessu með í reikninginn um nóttina. Ég vaknaði klukkan fjögur og var mikið óglatt. Steikin var ekki sátt. Um leið og ég stóð upp var ég líka í spreng. Nú var um að gera að vera snögg að hugsa og forgangsraða. Ég ákvað að spræna í einum hvelli og gefa mér svo tíma í uppköstin sem koma skyldu. Ég misreiknaði mig á afdrifaríkan hátt. Dave vaknaði við óhljóð og hélt að einhver væri að kirkja mig inni á klósetti, slík voru andköfin. Þegar hann kíkti inn varð hann alveg ringlaður því konan hans sat á klósettinu og ældi á gólfið. Hann var viss um að eitthvað væri öfugsnúið en það tók hann stund að átta sig hvað var hinsegin.
Það má segja að við höfum brennt allar brýr að baki okkur á þessu hóteli. Þegar við tékkuðum okkur út um morguninn hafði okkur tekist að stífla klósettið einu sinni og æla út allt gólfið. Ég held að Hilton verði ekki á listanum næst þegar við höldum suður á bóginn.
Sunnudagur
John lá allan daginn, hvar sem við vorum. You don´t understand, I have been drinking and staying up late. I'm really tired. Við hin höfðum þá auðvitað ekkert drukkið en sofið alla ferðina... John og Derek fóru heim.
Mánudagur
Hringdum í John í vinnuna, bara til að minna hann á að við værum ennþá í Miami. Grrrrrr. You don´t understand, my job is really hard. Héldum á krókódíl sem var algert krútt þó hann hefði getað tekið af okkur hendurnar í einu til tveimur kjömsum. Leigðum Chrysler 300. Það var múltígaman að keyra þessa drossíu og gefa í botn og vera komin í 100 á örfáum sekúndum. Aðalvandamálið var að 50% bílstjóra í Flórída eru yfir 65 og keyra eins og gamlar konur. Af því þeir eru 25% gamlar konur. Keyrt var undir hámarkshraða frá Miami til Palm Beach.
Miami: Mæli með kroppunum, sólinni og næturlífinu. Ekki þekkt fyrir þjónustulund eða lágt verðlag. Leiddi í ljós að Mrs. Dineen has a need for speed.
Vigdís lagði til málanna klukkan 18:11
<< Home