Leiguseljan

Leiguseljan býr niðri með mömmu sinni. Þær heita Eileen og Barbara Eileen, báðar kallaðar Eileen.

Ein Eileen er um fimmtugt með snöggklippt permanent og mikinn kinnalit. Hún vinnur hjá slökkviliðinu og horfir á alla Reality TV þætti í sjónvarpinu. Henni finnst mjög gaman að tala. Þegar við sjáum hana á leið inn eða útúr húsi felum við okkur í stigaganginum eða bakvið ljósastaur til að þurfa ekki að rekast á hana. Þá þarf að spjalla í að minnsta kosti klukkutíma. Dave situr oftar í súpunni en ég. Stundum kemur sér vel að vera íslendingur með almennt orðspor fyrir ómálgefni og klípu af dónaskap.

Önnur Eileen er yfir nírætt. Líka með krullað hár, í þrem litum: gráu, brúnleitu og appelsínugulu, skipt niður í rendur eins og lagterta. Hún sefur á daginn, vaknar rétt fyrir kvöldmat og setur sjónvarpið í gang í svefnherberginu sínu. Það er beint fyrir neðan svefnherbergið okkar. Þar horfir hún aðallega á action myndir og því meiri byssuhríðir, því betur lýst henni á. Næst á uppáhaldslistanum eru Law and Order endursýningar. Það er víst Law and Order maraþon á hverju kvöldi á einhverri stöðinni, fram yfir miðnætti. Aðalvandinn felst í að hún er svo gott sem heyrnarlaus og gólfið hjá okkur hefur gefið í skyn þunnan eiginleika sinn. Byrjunarstefið fyrir Law and Order er orðið eins og vögguvísa fyrir okkur Dave. Ofan á allt saman reykir þessi eldri borgarafröken á við tíu á besta aldri og níkótínið berst okkur eins og versti kökuilmur gegnum þetta sama þunna gólf og vatnspípur meðfram veggjum. Maður fær hroll af eldhættunni einni saman. Við höfum okkar reykskynjara í góðu standi. Þær mæðgur á neðri hæðinni stóðu af sér sjálfvirk batteríisleysispíp sinna skynjara í að minnsta kosti hálft ár, þangað til þeir misstu allan áhuga.

Þegar við fluttum hér inn var allt nýuppgert og ein Eileen bað okkur að setja enga nagla í veggi. Ég setti ekki aðeins upp um 20 myndir og kertastjaka á veggi, heldur áðurnefndar hillur inni á baðherbergi, beint fyrir ofan og aftan kamarinn. Þar eru fallegar krúsir og könnur sem hægt er að skíta í takt við. Dave er frekar lítið um þessar hillur, en það er örugglega vegna þess að hann er með öllu ófær að sýna fram á minnstu handlagni og tókst ekki að bera nokkra ábyrgð á þessu framtaki.

Ég er sjálf aðeins leikmaður og hillurnar líta út eins og ég sé með bú inná baði. Ég reyni að kenna veggnum um, þar sem hann er misskakkur og ég þurfti að snitta hverja hillu fyrir sig til að passa inní sitt pláss. Ég hef séð verri hillur. En ég hef oftast séð betri hillur.

Um daginn fengum við formlegt bréf frá einni Eileen um að hún ætlaði að koma hér upp með verktakanum sínum, hún á víst verktaka, til að athuga hvort allt væri ekki í góðu standi og ekkert þyrfti að laga.

Dave vildi ekki að okkur yrði sparkað út fyrir heimagerðar hillur. Við áttum ekki að setja þær upp og nú yrði Eileen reið. Svo við brenndum í búðina og keyptum plasthillur. Dave skrúfaði alvöru hillurnar af veggnum og setti þessar plat plasthillurnar upp, með lak breytt yfir eins og brúðarsjal, eftir athöfn. Maður verður að plata leiguseljur þegar maður er búin að bora veggina þeirra í sigti.

Ein Eileen mætti með verktakan og ég kaus að vera ekki heima þann daginn til að þurfa ekki að svara óþægilegum spurningum. Sérstaklega væri slæmt ef ein eða önnur Eileen hefðu komið hér upp áður, okkur óafvitandi, og þegar komið auga á þessar heimatilbúnu, en nú, skyndilega, væri komin upp forljót svört plasthilla eins og hönnuð af heimilislausum.

Dave var viss um að okkur yrði hent út.

En ein Eileen sagði aldrei neitt. Okkur hafa ekki borist fleiri formleg bréf. Hún hefur rætt nýjasta Bachelor við okkur, en nefndi aldrei neina smíðamennsku. Og nú hafa hillurnar verið skrúfaðar upp aftur. Það tók tímann sinn. Þetta eru víst algerlega tímabundnar hillur, þó þær séu skrúfaðar "fastar." Og það er búið að banna mér að setja upp hillur í eldhúsinu, þó ég sé búin að saga þær til og mála.

Það er svo erfitt að vera leigjandi í dag.