Hendur Láru

Framtíðin blasir ekki lengur við. Hún er komin. Nú er hann Dave minn orðinn stór og farinn að vinna. "Húskanína, I'm a lawyer now," segir hann og skýtur neðri vörinni fram til að myndskreyta óánægju sína. Séð á hvolfi er vörin þá eins og lítil hilla í andlitinu á honum.

Dave fer í vinnuna klukkan hálfníu á morgnana. Steve og Laura vinna með honum og þau koma hér á uppúr átta og taka "the Icelandic Express" á lögfræðistöfuna. Sami faramáti er fyrirhafður á heimleiðinni, verði því viðkomið. Þetta express er auðvitað nýja frú Dineen. Framúrskarandi eiginkona og þið skulið bara vara ykkur eða ég keppi í ektakvinnum bráðlega. Þó sumar ykkar séuð einhleypar verður ykkur ekki hlíft við óvægum samanburði.

Líkt of Steve, sem þið ættuð núorðið að þekkja, var Laura líka með Dave í skólanum en við kynntumst henni ekki fyrr en síðasta sumar þegar þau fóru að vinna saman. Laura er skondin skrúfa. Hún væri alveg til í að hætta að vinna og, hér er bein tilvitnun: "just make babies and meatballs." Ég hef þegar rætt hitt áhugamál hennar sem hefur eitthvað með verkjatöflur að gera. Hún á krabbameinssjúkan vin með ógrynni af sterkum pillum í fórum sínum sem hann reynir óspart að deila með Lauru. Segir henni að selja þær eða gefa vinum sínum ef hún vill þær ekki sjálf.

Það merkilegasta við Lauru eru hendurnar á henni. Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að ég horfi á hendur (er nokkuð eins skemmtilegt og að vitna í sjálfan sig?). Horfi reyndar á fætur líka og ef ég sló mér upp hér í gamla daga og gæjinn var með ljóta fætur, þá var það uppsagnarsök. Sló mér upp! Mér finnst þetta nokkuð vel orðað. Ég ætla alltaf að segja það héreftir. Þetta getur verið mitt einka og eigin orðatiltæki. Mamma til dæmis, hún sló sér aldrei upp. Hún átti vini. Svo nú á hún þá gamla vini. Bjarni Dagur er til dæmis einn gamall vinur hennar mömmu. Hann var reyndar fimm ára á þessu tímabili og hún sjö og þau allt of forfrömuð eftir aldri.

En aftur að höndunum. Laura talar mikið með höndunum og það er alveg skelfilega skemmtilegt að hlusta á hana tala því þær eru svo litlar og hún lemur þeim svo skemmtilega til. Það er reyndar líka gaman að sjá hana borða samloku eða pulsu því þegar hún þarf að bæta á sósu, þá nær hendin á henni alls ekki utan um sósubrúsana. Þegar Laura þarf að leggja á eitthvað sérstaka áherslu þá setur hún litlu hendurnar lóðrétt, eða upp á rönd, hvor ofan á aðra, þannig að litli fingur annarar nemur við vísifingur hinnar. Svo hamrar hún þeim ákaft saman. Ef það nægir ekki til styður hún tungubroddinum í munnvikin. Fyrst vinstra megin. Svo hægra megin. Svo vinstra megin aftur og þannig koll af kolli þangað til að hún er alveg búin að leggja áherslu. Kærastinn hennar, Josh (sem var í brúðkaupinu og var sérstaklega hávaxinn meðan á því stóð), segir þetta merki þess að hún sé með vott af einhverfu.

Atvinna Dave hefur leitt mig að höndum Lauru, sem ennfremur hafa leitt mig að merkri uppgötvun: Sambönd, sambúðir og hjónabönd hafa einungis tvennan tilgang. Annars vegar á maður félaga til þess að horfa á sjónvarpið með. Já og til að hlýja manni á veturna. Þessir menn eru eins og miðstöðvar, ég veit ekki hvað er að þeim. Semsagt, þrennan tilgang og sá mikilvægasti er sá að maður hefur stöðugt manneskju í húsinu hverrar markmið virðist eingöngu vera að móðga mann, berja á manni og skamma fyrir hvað mann langar alltaf mikið í skó. Nú, það er að minnsta kosti fern tilgangur. Tilgangurinn fer vaxandi og það er ekki nú, fyrr en ég fer að hugsa um það, sem ég geri mér grein fyrir að hjónabönd hafa kannski margvíslegan tilgang og ég verð að segja að það kemur mér mjög svo á óvart.

Dave til dæmis segir að ég sé dvergur og gerir mikið mál úr því að þurfa færa bílsætið aftur og laga speglana, sem snúa beint í klofið á honum eftir að ég hef verið að keyra. Hann segir líka að ég sé rækja sem ropi í óhófi. Stundum er ég monkey face. Eða bara monkey. Stundum lítill kúkur. Ég verð nú að viðurkenna að þetta síðasta er bein þýðing og hljómar mun betur á frummálinu. Hann segir líka að ég sé löt. Þar er ég sammála honum í laumi. Og svo kremur hann mig og kreistir þar til ég verð vond. Hann borðar líka allt það besta úr ísskápnum þegar ég sé ekki til. Eins og þið vitið er ég því miður frekar uppstökk. Svona ofbeldi getur aldrei endað vel.

Á móti skemmti ég mér oft við að tilkynna Dave að hann sé fimm ára og það fari allt of mikið fyrir honum, geti hann ekki farið að þegja. Það þarf líka að skamma hann margsinnis fyrir hvað hann iðar mikið þegar við erum að reyna sofna á kvöldin. Og fyrir hvað hann er mikil ruslakvörn í matmálum. Stundum bendi ég honum á að hann sé örugglega að fá skalla. Eða að hann sé rasslaus. Fyrir kemur að ég ruglast þegar ég ætla klípa létt í eina rasskinn á meðan hann skefur skeggbrodda úr andlitiu og enda á að taka þéttingsfast í björgunarhring um mittið á honum (sá hringur er auðvitað smávaxinn, í mesta lagi á stærð við kút fyrir þriggja ára). En undirhakan, hún er það allra skelfilegasta sem ég get bent honum á. Okkar beggja vegna.

Við ræðum stundum óttaslegin hvernig börnin okkar muni líta út. Eins og þið hafið nú barið augum, þá er Tom, pabbi Dave, með pínulítið og fullkomnlega kúlulaga höfuð. Að auki er hann ekki með neina höku. Það er að segja, enga höku með beini í. Hann er annnars með að minnsta kosti tvær hökur. Hann erfði þessar fjölbreyttu hökutegundir frá móðurömmu sinni, þýskri konu með eftirnafnið Ungfried. Þetta gen er það allra lífseigasta gen sem nokkur getur hugsað sér og kemur sterkt fram í hverri kynslóð.

Þegar þetta ógæfusama, hökulausa fólk eldist og andlitið slaknar, þá er ekki vottur af hökubeini til að fylla uppí alla auka húðina sem hangir þarna (ímyndið ykkur hvað er hægt að toga mikið af auka húð framúr fésinu á labrador) og úr verður svokallaður gizzard. Gizzard er ofvaxni húðsepinn sem hangir undir gogginum á kalkúnum og gælunafnið innan fjölskyldunnar er "the Ungfried Gizzard."

Karen, frænka Dave, sem þið hittuð í vor, hökulausa, nota bene, á mann með langt andlit og stóra, ameríska höku (ég freistast til að kalla þetta vott af John Kerry syndrómi). En viti menn. Sú haka átti ekki roð í hökulausu Ungfried hökuna og börnin þeirra þrjú eru eins og litlar og mistækar útgáfur af Tom. Ég er með frekar lítið og kringluleitt höfuð og pínulitla nornarhöku. Það er ljóst að ég á ekki roð í hökuleysið.

Hér hef ég semsagt uppgötvað einn tilgang í viðbót sem ég hef sjálf ekki sýnt verklega að mér þyki mikilvægur: fjölgun mannkynsins.* En ég er spennt að sjá hvernig Lauru tekst til. Hún býr nú þegar til heimsins bestu kjötbollur. En hvort Josh tekst að vinna á móti smáhöndunum er spurning. Vesalingarnir gætu fæðst með handleggi og litla hnúða sem breytast ekki í fingur fyrr en við fimm ára aldur. Ef þau fæðast með hendur þá veit ég að það er hökuvon í minni kjarnafjölskyldu. Tilvist Lauru er því leiðarljós mitt í sambandi okkar Dave. Ef allt annað bregst á Laura þá róandi svo ég geti tekist á við tilveruna.


*Ákall til tungumálafasista (eða góðlátlega eigendur orðabóka: ritstjórar vorir): hvernig segir maður fimm tilganga/tilgang?