Eyjabrúðkaup

Þegar maður er búinn að gifta sig, þá er maður skyndilega uppfullur af óvæntum og ómældum skoðunum á annara manna brúðkaupum.

Við Dave fórum í brúðkaup um helgina sem okkur langaði ekki í. Það var haldið á Block Island, sem er krúttleg lítil eyja útaf Rhode Island fylki. Fyrst þurftum við að panta pláss á ferju. Svo þurftum við að taka ferjuna, borga bílastæði fyrir bílinn á meginlandinu, finna hótel á eyjunni, gista þar og til að komast ferða okkar á áfangastað, hafa uppi á leigubílum, sem var langsótt. Þar sem ég hélt brúðkaup á minni eigin sérstöku íslandseyju er langt í frá að ég sé að kvarta yfir kostnaði og fyrirferð. Gagnrýni mín verður málefnaleg og hlutlæg.

Við vissum að þetta yrði frekar leiðinlegt tilefni. Þó brúðurin, vinkona Dave, Melissa, sé mjög fín, þá á hún leiðinlega vini sem við eigum ekkert sameiginlegt með. Snobbaðir, yfir aðra hafnir og og há-vinstrisinnaðir, sem klæða sig eins og hippar eða Amishtrúaðir, raka ekki á sér leggina eða skerða skegg sitt á siðmenntaðan hátt og tala um "ritual jewish cleansing," náttúrulegar fæðingar, rasisma og almennt mannshatur hægri manna. Við undirbjuggum okkur á föstudeginum með því að giska á hverjum við myndum sitja með og á hvaða stigi leiðindi okkar yrðu. Einnig ræddum við hvort við hvort við myndum jánka öllu í pólitískum umræðum, eða hvort við myndum afhjúpa okkur "and go out with a bang." Ákváðum að spila það eftir eyranu.

Nýji eiginmaður Melissu, Kerry, er gull af manni. En alger snoozefest. Er ég snobbuð og drusla að vera með svona yfirlýsingar? Kannski. En svona fór brúðkaupið fram:

Það var sett upp svipað og hjá okkur Dave. Athöfn úti með útsýni yfir vatn: hafið. Veislan var í tjaldi á lóð sumarhúss foreldra annars þeirra, með útsýni yfir hafið bæði til vesturs og austurs. Eitt-núll fyrir þeim vegna hafsins.

Melissa var í fallegum og látlausum kjól alveg að mínum smekk. Hún er ekki mikið fyrir dúllerí og blúndur og vesen. Mér reyndar blöskraði smá því hárið á henni var nákvæmlega eins greitt fyrir brúðkaupið hennar og þegar hún fer í útilegu eða þrífur klósettið. Hún var þó aðeins máluð, sem ég hef aldrei séð áður. Ég gef henni stig fyrir þetta framyfir sjálfa mig þar sem ég virðist mjög hégómagjörn í samanburði, fór bæði í málningu og greiðslu. Tvö-núll fyrir fyrir Melissu og nýja eiginmanninum.

Melissa er mjög vinstrisinnuð á ameríska vísu, sem þýðir að kristin trú er fyrirlitin og einkum talin standa í vegi fyrir mannréttindum samkynhneigðra og kosningu demokrata í forsetaembættið. Þó snérist athöfnin hjá þeim um guð og lotningu guðs og við sungum sálma og sögðum amen oft. Ég var frekar hissa. Við Dave erum hvorugt sérlega trúuð. Og við stöndum ekki í því að fordæma trúaða eða trúlausa og okkar athöfn var guðlaus. Hér er ég hvað sjálfumglöðust og gef okkur Dave umhugsunarlaust stig. Tvö-eitt.

Svo var farið í veisluna. Þar var boðið upp á góða fordrykki og æðislega litla pinnarétti. Þrjú-eitt fyrir Kerry og Melissu. Stig gefið með semingi þar sem við Dave vorum með hljóðfæraleikara til að skemmta fyrir matinn og sú tónlist stóð folk-músík og trompetundirleik Melissu og Kerry fremri.

Tjaldið þeirra var stærra en okkar og með fallegu viðardansgólfi og skósíðum dúkum. Fjögur-eitt.

Svo hófst borðhaldið. Og borðhaldið hélt áfram. Við fengum ekki að sitja með eina parinu í vinahóp Melissu sem er létt og skemmtilegt. Maturinn var góður, en ekki eins gott og grillið hjá okkur. Við Dave vinnum á: Fjögur-tvö.

Í eftirrétt var sítrónubaka og ostakaka með súkkulaðibotni. Súkkulaðibotnin var með leðjulegum og óætum ávöxtum. Fjögur-þrjú, enn þeim í hag.

Svo dönsuðu þau. Og þau eru furðulegt par. Í fyrsta lagi eru allir okkar vinir sannfærðir um að brúðgumin sé samkynhneigður í afneitun. Það er kannski erfitt að útskýra það í þegar ofvöxnu bloggi, en ef þið hittið Kerry þennan einhvern tíman munuð þið vita hvað átt er við. Að auki var Melissa áður það sem kallað er serial dater en orðin leið á því. Því finnst okkur Dave stundum sem þetta sé svona þægindahjónaband því hann vill ekki vera samkynhneigður og hún er ekkert að yngjast og er tilbúin að eignast börn. Hún ljómaði öll í einu brosi í dansinum, og hann líka. En þau héldu í hvort annað eins og bæði væru postulínsstyttur. Eða sem klóak hefði slest á axlirnar á þeim. Þau svona rétt snertust varlega, með vísifingur eða þumalfingur upp í loft (eins og þegar breti drekkur te).

Eins og ég dansaði við Bolla á Skeggjastöðum í gömludansatímum í barnaskóla. Einhvern veginn endaði ég á því að dansa við hann á hverju einasta námskeiði, ár eftir ár. Sama hvað ég reyndi að lenda með einhverjum öðrum. Þetta var orðin hefð og þegar okkur var sagt að finna dansfélaga í upphafi hvers árs tók Bolli minn strauið til mín og festi sig á danskortinu mínu það árið. Að auki var lagið þeirra Kerry eitthvað country lag. Pottþétt fjögur-fjögur.

Við fyrstu sýn var tvísýnt með plötusnúðinn. Þeirra var frekar sætur, í flottum jakkafötum og með góða eurotrash klippingu. En hann var ekki eins nærri eins hress og okkar, spilaði ekki eitt einasta jólalag, sem mér þótti fyrir neðan allar hellur og að auki móðgaði hann brúðina ekki hið minnsta. Fimm-fjögur, fyrir okkur Dave.

Veislan byrjaði um hálf tvö. Henni var formlega lokið um sex leytið, rétt fyrir kvöldmatartíma. Þá var okkur smalað heim eins og þegar maður var tíu ára og fór í pulsupartý þegar einhver í bekknum átti afmæli. Sex-fjögur.

En þetta skipti nú ekki öllu því það átti að verða partý um kvöldið. Tvö partý reyndar. Eitt fyrir eldri kynslóðina. Og eitt fyrir yngri kynslóðina, án eldri borgara og gæti orðið væld. Við Dave vissum ekki að brúðkaupið yrði búið svona snemma og þar sem við vorum enn á Englandstíma og dauðsyfjuð langaði okkur frekar heim en að þurfa drekka okkur full bara til að halda uppi samræðum við vini Melissu og Kerry. Þegar á gistiheimilið kom, um hálf sjö, stungum við af niður á bryggju til að taka hálfníu ferjuna heim. Þar biðum við í tvo tíma og horfðum með öfund á risabrúðkaupspartý hinumegin við höfnina þar sem greinilega átti að djamma fram á nótt. Við höfðum hins vegar verið boðin í brúðkaup sniðið að eldri borgurum.

Ferjan kom aldrei (kemur víst svo seint aðeins að sumrinu til) svo við hundskuðumst á gistiheimilið og þaðan í partýið, sem haldið var í sumarhúsi foreldra brúðgumans. Það átti að borða súpu, drekka og fara út á strönd, kveikja bál og hafa það kósí. Ég sofnaði á sófanum þegar varðeldurinn var kveiktur. Það rigndi rosalega og allir komu inn rennblautir. Drekkum bara inni í staðinn. Stuð, stuð.

Svo yfirgáfu brúðhjónin partýið klukkan tíu, í útilegujökkum í stíl. Nei, þá var partýið víst búið og við vorum öll eiginlega rekin út. Það var meira en að segja það að láta sig hverfa. Húsið alveg á öðrum enda eyjunnar, ekki séns að labba niður í bæ (of langt og við myndum ekki rata í myrkrinu) og við náðum ekki í neina taxa því þeir vilja víst ekki koma svona langt. Við enduðum fjögur föst í væld "partýinu" að redda okkur fari, á meðan bræður brúðgumans og eiginkonur störðu á okkur og reyndu að dylja pirringinn yfir að við værum þarna ennþá. Við þurftum að bíða eftir brottför í heilar 10 mínútur og leið aftur eins og við værum í tíu ára pulsupartýinu að bíða eftir mömmu og pabba á meðan heimaforeldrarnir biðu þess eins að losna við okkur. Næsta víst að það er sjö-fjögur fyrir Dineen hjónunum, hverra partý var rétt að byrja þegar þessu var öllu lokið.

Ofan á allt saman gátum við ekki einu sinni rifist um pólitík. Vinirnir voru svo formlegir og leiðinlegir. Ég hef komist á þá skoðun að mínir vinir séu skemmtilegri. Vinir Dave líka. Átta-fjögur. Þetta er að verða burst og neyðarlegt bara fyrir Melissu og Kerry.

Brúðkaupið var fallegt og veislan falleg og endurspeglaði brúðhjónin. Þau eru þetta fólk sem vaknar klukkan sex á morgnanna til að fara út með hundinn. Borða svo morgunmat saman og kveðjast með stuttum kossi áður en farið er í vinnuna. Bæði koma heim um sexleytið. Elda saman kvöldmat og drekka svo rauðvín eftir matinn, ræða listir og menningu, horfa ekki á sjónvarp (nema fræðsluþætti um listir og menningu auðvitað), komin í háttin klukkan tíu, munu kalla hvort annað "dear" eftir fimm ár, og rífast góðlátlega á laugardögum um hvort fær að lesa The New Yorker fyrst. The New Yorker er snobbað tímarit um listir og menningu sem ég tel einungis leiðinlegt fólk, sem telur sig yfir aðra hafið, lesa. Ég er pottþétt yfir svoleiðis fólk hafin.

Lokatölur gefa eindregið til kynna að Dineen hjónin fara með skírskorinn sigur af hólmi og bjóða hvaða brúðkaupi sem er byrginn. Það fótbrotnaði jú einn hjá okkur. Níu-fjögur.

Og amma fékk sér í tánna á hækjum. Tíu-fjögur.