Matar-æði

Tengdó komu í gær. Ég er enn uppgefin.

Allar heimsóknir snúast um mat. Fyrst er að skipuleggja hvar við borðum. Svo er bílferðin á áfangastað. Að lokum, er þangað kemur, er sá staður oft ómögulegur og best er að fara eitthað annað.

Þar sem Dyen Dyen [hundfíflið] var með gátum við ekki farið á hvaða veitingastað sem er. Það er ekki til að tala um að leyfa hundinum (sem ekki á að kalla "the dog" - "he´s a little person" ...) að lúlla bara hér heima á meðan við förum út að borða. Hvað ef hann verður einmana? Kannski verður hann hræddur. Kannski leiðist honum. Nei, hundurinn verður að koma með og við verðum að fara á veitingastað þar sem hægt er að leggja bílnum við glugga. Svo verðum við að fá borð við þennan sama glugga svo þau geti horft á hundinn öllum stundum, séð hann hvíla sig aftur í, frammí, vinkað honum og verið viss um að honum líði í alla staði þolanlega.

Við ákváðum að fara í hverfi sem heitir "South End" sem er "shí shí" hverfi, uppfullt af hundruðum veitingastaða og samkynhneigðum tískuspírum. Tom vildi borða úti svo hægt væri að hafa hundinn með við borðið. Það var skítkalt í dag. Við áttum þá helst að taka með úlpur, húfur og vettlinga. Þegar því var mótmælt, og þegar hann sá að samkeppni ríkir um bílastæði í þessu vinsæla hverfi, svo ekki er hægt að leggja hvar sem er, fylltist hann örvæntingu. Samtalið, eða réttara sagt eintalið, var einhvern veginn á þessa leið:

"What about that place Dave? Is that any good?"
"I don´t know. I´ve never been there."
"What about this place Dave? Is that any good? No? You´ve never been there? What about Dyen Dyen, poor thing is nervous. He thinks we're gonna leave him. Oh, boy there's no parking here."
(þessi síðasta yfirlýsing kom eftir að við höfðum keyrt um í leit að bílastæði í um það bil 30 sekúndur).

"Boy, I'm getting really hungry. Do you guys wanna eat there? We could sit outside. No? Oh stop, I have my jacket, it's not that cold. What about there, is that parking? Poor Dyen, he's hungry. Hey Dave, is that restaurant any good? No, you don´t know it? Oh boy, that´s amazing. Should we go somewhere else? What about pizza in East Boston, should we go there? Do you guys wanna eat outside? Oh, boy, there's no parking. What are we going to do? Do you want sandwhiches? Or pasta? I don't think there's going to be any parking here. Poor Dyen, he's nervous. Boy, I'm hungry. Are you guys hungry? Boy, I don't know what we're going to do about this parking situation. I really don't think there's any parking. Maybe we should go and have pizza in East Boston. What do you guys think? Boy, Dyen is hungry and I don't think we're going to get any parking. Boy. There's alot of gay guys here. Boy, look at them, do you think those guys [bendir] are a gay couple, Dave? Yes? Boy, that's amazing. Where do you guys want to eat? Want to eat outside at this restaurant, then Dyen could come with us. No? You'll be cold? Boy, I don't think we're going to find any parking..."

Að venju vorum við Dave og Linn orðin alvitlaus á þessu rugli. Tom kvartar aldrei beinlínis. Það er bara "running commentary." Stanslausar athugasemdir, spurningar og uppástungur þar til maður gefst upp og er drullusama hvert verður farið. Just make it stop...

Eftir að hafa keyrt einn stuttan hring í South End, varla byrjuð að leita að bílastæði, enduðum við á því að fara í Ostaverksmiðjuna, stóran veitingastað þar sem við pöntuðum mat og tókum með heim. Ekki var hægt að skilja aumingja hundinn eftir í bílnum. Ekki einu sinni á meðan við pöntuðum. Tom pantaði dýrustu steikina og eins og venjulega át hundurinn helminginn. Nei, hann át einn fjórða af helmingnum, það gerir einn áttunda, og fúlsaði við restinni. Hundurinn étur venjulega ekki máltíð undir tuttugu dollurum (í uppáhaldi er marineruð steik - medium-rare, léttsteiktur lax, soðinn lax og franskur ostur). Hann borðar betur en við Dave.