Billy og ég

Kvöldið áður en ég yfirgaf New Haven, að ég hélt fyrir fullt og allt, kom þáverandi næstum því kærastinn minn að kveðja mig. Næstum því kærasti er sá sem skortir einungis vilja, ekki tækifæri, til að gerast alvöru kærasti.

Hann var tilfinninganæmur, átti grænan jeppa og var með sítt hár. Hann hét Billy. Stundum fléttaði Billy glansandi, dökkt hárið í tvær indjána fléttur og öllum kom saman um að fáir einstaklingar gætu borið slíkar fléttur jafn vel og Billy.

Við myndum aldrei sjást aftur.

Kveðjustundin fór fram í jeppanum og fólst í því að Billy horfði alúðlega á mig yfir gírstöngina og sagðist myndu spila fyrir mig lag. Alveg sérstakt lag sem hann vildi tileinka mér. Ég vissi að þetta yrði stór stund. Eftirminnileg stund. Ennþá betra en ef hann hefði skrifað handa mér ljóð, sem reyndar hefði einnig fallið í frjóann jarðveg. Þetta myndi verða lag um kettling fastann upp í tré.

Lagið hófst og Billy kunni textann utan að. Hann innihélt frasa eins og:

I am not a pretty girl
that is not what I do

I have been fighting the good fight

so put me down punk

isn't there a kitten stuck up a tree somewhere

Billy túlkaði textann leikrænt. Fór með hvert orð af innlifun í takt við söngkonuna, með viðeigandi svipbrigðum og handapati. Benti upp í loft til að tákna kettlinginn í trénu, lokaði augunum á vel til fundnum stöðum. Horfði öðrum stundum í augun á mér, einstaka sinnum á gírstöngina. Lagði jafnvel höndina undurlétt á hjartað eða sem snöggvast á öxlina á mér.

Okkur þótti þetta báðum hjartnæmur flutningur og vorum himinlifandi yfir kveðjustundinni.

Ég fór strax daginn eftir og keypti lagið á geisladisk.