Leiklist

Leiklistarferill minn felur í sér leikritavinnu fyrir bæði útvarp og svið. Ég stikla hér á stóru og tel einungis til bestu leikritin. Eða einungis leikritin sem ég man eftir.

Ekki veit ég nafn fyrsta leikritsins, sett á svið í sveitaskólanum Þingborg, né um hvað það var. Þó minnir mig að stolin hnífapör hafi komið við sögu. Ég var 7 ára og fékk annaðhvort enga eða eina setningu. Lærði samt leikritið utan að og þuldi undir sæng á hverju kvöldi um tíma. Það voru einhverjar grenjur vegna þessa leikrits, annaðhvort vegna setningarleysis, eða vegna þess að ég lék einu setninguna ekki nógu vel.

Næsta leikrit sem ég man eftir var "Prinsessan á bauninni". Ég var ekki ánægð með að Kollu rauðhærðu hlotnaðist aðalhlutverkið, en hún bjó bara í sveitinni í 1 eða 2 ár. Stjarna leikritsins átti að vera heimamanneskja. Skoðanir mínar á atvinnuvernd og verkalýðsfélögum hafa augljóslega breyst.

10 ára tók ég Mjallhvíti að mér og ekkert mun sannfæra mig um að ég hafi ekki farið þar á kostum, í grænu pilsi pilsi sem sveiflaðist flott þegar ég hoppaði eða snéri mér í hring.

Eitthvert sumarið tókum við Ingólfur bróðir og Anna Björg frænka upp sakamálaútvarpsleikritið "Gilbertsmálið". Hlutverkin voru eftirfarandi:

Aðalrannsóknarlögreglumaðurinn, hvers nafn ég man ekki: Anna Björg
Eiginkona aðalrannsóknarlögreglumannsins: Vigdís
Öll önnur hlutverk: Ingólfur

Glöggir lesendur munu sjá að hlutverk eiginkonunnar hefur verið stórt og skipt sköpum fyrir framgang rannsóknar á Gilbertsmálinu, eins og venjan er í öllum sakamálarannsóknum. Hlutverk mitt hefur því varla verið síðra en aðalrannsóknarlögreglumannsins, hvers nafn ég man ekki, eða Ingólfs, þó hann hafi leikið allar aðrar persónur.

Þess má geta að leikrit þetta samanstóð af klassískum setningum eins og "ahhhh, fiskur," (eiginkonan þurfti altént að elda) "oj, hver rak við," með hæfilegum fuglabjargshlátri, og "krakkar! viljið þið gjöra svo vel og hafa ekki svona hátt, það eru komnir gestir."

Síðasta leikritið sem sett var á svið í Þingborg fól ekki í sér aðalkvenhlutverk þar sem hæfileikarík ung kona gat farið á kostum, annað en móður aðaldrenghlutverksins. Sannfærð um leiklistarhæfileika mína og getu til þess að geta leikið prakkaralegan dreng gekk ég í marga daga (vikur?) með strákahúfu, sem ég stal af Jón Tryggva í Hraungerði. Tróð bara hárinu öllu inn í húfuna til að gera mig prakkaralegri. En allt kom fyrir ekki og sannaðist því snemma fyrir mér hversu harður leiklistargeirinn er eldri konum og að einu hlutverkin sem þeim hlotnast eru mæður aðalpersóna.

Geiri kennari, sem leikstýrði árlegu leikriti 9. bekks er ég var 9. bekkingur, bætti mér þetta upp með því að gefa mér aðalkvenhlutverkið: Aúda prinsessa í "Umhverfis jörðina á 80 dögum." Mótleikari minn var því miður ekki Pierce Brosnan og af þeim sökum reyndist mér erfitt að segja á sannfærandi hátt setningar eins og "ó, fjarskalega langar mig með" eða "ó hvað ég er fjarskalega svöng."

Næstsíðasta hlutverk mitt var ein fimm vændiskvenna í Vojtjek sem leikhópur FSU flutti. Mig langaði að leika Kötu, vændiskonu með amk tvær setningar og eitt lag, en flissaði gegnum söngprufuna fyrir leikstjórann, þó sannfærð væri einnig um eigin sönghæfileika. Ég sá að ég hafði ekki fengið hlutverkið áður en tilkynnt var um það, er ég njósnaði glósur leikstjórans þar sem stóð: Kata = Vigdís?? og svo strikað gegnum Vigdís og nafnið Júlía sett í staðinn. Helvítið hún Júlía sem gat sungið, og sungið flisslaust.

Vonbrigði mín í leiklistinni urðu til þess að ég tók aftur þátt næsta ár, en man ekki hvert leikritið né hlutverk mitt var. Ég lærði leikritið ekki utan að. Þvert á móti lærði ég senurnar mínar svo illa að nokkrum dögum áður en við komum fram fékk ég martraðir sem snérust um ótímabærar sviðsframkomur eða algera vöntun mína á sviðið.