Sund

Ég fór í sund á Íslandi í sumar í fyrsta skipti í mörg ár. Kannski 5. Kannski 10. Og ég hef búið erlendis í ein 10 ár. Skelfileg tala. Sjálfsagt er eftirfarandi sundreynsla mín því að kenna að nú hef ég vanist búningsklefum þar sem notaðar eru prívat sturtur. Liðnir eru New Haven/au-pair dagarnir er ég sprangaði spéhræðslulaus um klefann í ræktinni, íklædd einungis handklæði á hausnum og át banana um leið og ég spjallaði við stelpurnar. Við hristum hausinn yfir kellunum
sem tróðust hálfar inní skápinn sinn með handklæði yfir afturendanum á meðan þær reyndu að dáleiða sig úr spjörunum og skjótast eins og næturrottur í sturtuklefa.

Mía var í bleikum sundbol og bleyjulaus auðvitað eins og tíðkast, svo hún gæti frjálslega sprænt í klórvatn með fljótandi plástrum, bútum af tánöglum, hári og örugglega húðflögum í kílóavís, ef einhverjum dytti í hug að tæma og fínsigta laugina. En reyndar ætlaði ég bara að minnast á hvað var krúttlegt að finna tvær litlar rasskinnar í lófanum þegar ég hélt henni á floti.

Þegar við vorum búnar í lauginni hrúguðumst við inní úttroðna sturtuna og ég fékk sturtuhaus með gamaldags blöndunartækjum. Önnur hendi snéri heitu og köldu örvæntingarfullt fram og til baka á víxl og hin hélt á Míu. Skyndilega fann ég ljúfann hita færast um mig miðja og áttaði mig á að hún var a míga á mig, um leið og ég heyrði einhvern kalla til mín. Með hugann við vatnið og sprænið leit ég ringluð í kringum mig, náði loks augnsambandi við gamla vinkonu úr fjölbraut, og brosti framhjá tíu pörum af túttum: Já, sæl!

Það var bara tímaspursmál hvenær hún kæmi og heilsaði betur upp á mig eins og kurteist fólk gerir.

Ég tók að sturta okkur mæðgur á fúlspítti með handapati og reyndi að þvo okkur milli þess sem litla freyðibaðspían mín barðist um í fanginu á mér, orgaði á sturtuna eða lagði á flótta á gólfinu. Ég stóð mig að því að gjóa á gömlu fjölbrautarskólavinkonuna sem á meðan var komin í rauðan sundbol og klæddi barnið sitt í, brosandi og róleg eins og í auglýsingu. Sjitt, nú kæmi hún.

Kannski er ég úrkynjuð og spéhrædd og búin að halda mig of lengi frá íslenskum sundklefum en mér fannst fáránlegt að standa þarna, germsamlega nekkid og spjalla um hvað væri að gerast í lífi okkar og hvað ég ætti mörg börn og hvað hún ætti mörg börn og hvernig umrædd börn hefðu það og hvort allt gengi ekki bara vel. Jú, jú, mjög vel, en hjá þér. Já, gott. Og allir hressir, já já, en fínt...

Jæja, gaman að sjá þig, sagði hún svo og kvaddi. Og mikið rétt, mér leið einmitt eins og hún hefði ekki getað séð meira af mér.