Kvikmyndagagnrýni

Góðar bíómyndir kenna lexíur hverjum manni til bata. Stundum er nóg að sjá óvart 5 mínútur af mynd til að verða fróðari um 3 hluti. Eftirfarandi er úr The Interpreter:

1. Leiklistarþöggun blívar og er pínu rómantísk um leið: Nicole Kidman sussar á Sean Penn með því að setja stút á munninn og hvæsa shhh um leið og hún setur fingur annarar handar á varirnar á honum. Ég er að hugsa um að nota þetta á Dave í framtíðinni. Ekki veitir af.
   
2. Tónlist friðar sálarkreppur og hugarstríð: Nicole Kidman er heima hjá sér við tölvuna í áhrifaríku atriði þar sem hún rifjar upp eitthvað átakanlegt. Svo lítur hún á myndir á veggnum frá Afríku, tekur fram þverflautuna sína og spilar ljúfa tóna - bara meðan hún situr þarna við tölvuna.
3. Afrísk orðatiltæki kenna alltaf eitthvað mikilsvert og færa einnig innri frið (Kínversk og Amerísk Indíána tiltæki koma sér næstum eins vel): Sean Penn talar um nýdána konu sína og Kidman svarar: "Úmo pei þúallo." "Rest in peace?" giskar Penn. "Close enough," svarar Kidman. Close enough? Hvernig á ég að inntaka visku ef þýðingin er slök? Eða er það einmitt málið að öðlast sirkabát skilning með undirvitundinni. Restin býr í þögninni.

Nú þurfið þið ekki að sjá þessa stórkostlegu mynd. Ég hef kreyst allan djús úr henni eins og skemmdri appelsínu.