Ljósan

Hitti ljósuna mína í morgun. Spurði hana úti andrúmsloftið á fæðingardeildinni og hvort hægt væri að hafa svolítið rólegt hjá sér. Ég sé fyrir mér að vilja slökkt ljós og allir haldi kjafti. Hún sagði að maður gæti haft eins rólegt eða mikið stuð inní herberginu sínu eins og maður vildi. Hún mundi eftir einu pari sem var með CNN í botni og annað sem var með 9 manns við rúmið á meðan mamman hlunkaðist í gegnum hríðirnar. Aðeins 9, vegna þess að fleiri komust ekki inn. Og þau voru í hóp í kringum rúmið og sungu og trölluðu og spiluðu á gítar. Inní mér herptist ég saman og heyrði rödd djúpt niðri sem öskraði: GET THE F*** OUT! Djöfulsins hippar.

Finnst ykkur ekki huggulegt af mér að gefa ykkur ritskoðaða útgáfu af blóti? Bara ****.

Ég spurði hana líka um hvernig þau hefðu sig að ef inngrip þyrfti í fæðinguna. Yrði ég spurð, eða frétti ég bara eftir á að ég hefði farið í keisara. Finnst óþægileg tilhugsun að vera sjúklingur í rúmi sem er keyrt stjórnlaust um spítalaganga: nú ferðu hingað og nú gerum við þetta. Svo kom ég mér og ljósunni verulega á óvart og grenjaði smá yfir að þurfa fara á spítala. Ég þoli ekki spítala. Þetta eru fyrstu uppúr þurru grenjurnar mínar þessa óléttu og tel ég það gott miðað við hvað ég hef heyrt af öðrum. Mig hefur heldur ekki langað neitt að borða mold eða sniffa bensín.

Hún hélt örugglega fyrst að ég væri algert kontrólfrík. Svo spurði hún hvort allt væri tilbúið heima og ég varð að segja eins og er: We've done ZERO (kaup einum kjól og einni samfellu teljast varla undirbúningur). Ég spurði hvernig ég færi að því að rita mig inn á spítalann fyrir tímann, eins og mælt er með. Væna mín, þau plögg eru í umslaginu sem þú fékkst á 28. viku. Ó.

Ég er gengin 34 og litla gellan komin í höfuðstöðu fyrir nokkru en snýr ýmist fram eða aftur, eins og lítill hip hop breikari sem gerir krúsídúllur á hausnum.

Kannski er þetta blogg að koma til. Það munar að vera bara að vinna 4 daga í viku.