Haustkvöld í borginni

Haust í Ameríku eru eins og hönnuð til að róa taugar manns.

Gul, rauð og brún lauf þekja götur, gangstéttir, garða og þök. Það er mjög rómantískt. Sinatra raular í huga manns. Þetta er eins og píjubíómynd með hamingjusömum endi. Allir ganga um í fallegum, þykkum peysum, drekka heitt kakó * og heilsa manni á götunni.

Svo kemur rok og laufin færast úr hrúgum og fjúka um í litlum hvirfilbylum. Kosturinn er sá að hrúgurnar eru þá ekki lengur dulbúningur fyrir risahundaskít sem leynast undir og plata mann til að stíga á sig.

Á þessum tíma setur maður ofnanna af stað. Ofnarnir eru nýjir hjá okkur og stynja eins og latur labrador blundi í hverju herbergi. Maður vill sitja inni í hlýjunni, borða heita súpu og lesa undir teppi.

En svo kemur helgi. Það þýðir að Dave og John fara í partý. Ég sit hjá, og heima. Vinna og horfa á video.

Þetta gengur allt saman glimrandi. En svo fjúka laufin á þakinu og ofnarnir, þeir ropa og braka. Óreglulega. Þetta gerist allt óreglulega.

Ég sit sjálfstæð í stofunni. Svo heyri ég hávaða og skrölt. Það hefur einhver brotist inn og bramlað eitthvað í eldhúsinu. Já, og nú heyri ég í helvítinu laumast á ganginum, gólfið brakaði þarna frammi og gott ef hann ræskti sig ekki líka. Fyrst sit ég frosin, lækka sjónvarpið og hlusta. Það er nefnilega þannig að ef það er morðingi í húsinu, þá er best að sitja kyrr dágóða stund og hlera eftir honum. Bíða og sjá til. Það er sérstök tækni sem tekur á sjálfsagan. Óþjálfaðir myndu sjálfsagt byrja á því að koma sér út. Viðvaningar.

Hvur djöfullinn. Helvítið er kominn upp á þak og fylgist með mér gegnum þakgluggan, ég heyri þruskið þarna uppi.

Í áframhaldandi bíómyndasið laumast ég fram í eldhús, gegnum svefnherbergið, með bakið að veggnum. Gríp símann af náttborðinu og set í vasan á O-B-One Kanobee sloppnum mínum. Inn í eldhús. Ruslapoki hefur lagst á hliðina og ælt plastdósum og einhverju drasli. Innbrotsþjófurinn hefur velt því um. Ég stíg léttfætt (já, ykkur er eins gott að trúa því) sem fjöður til jarðar með bakið að eldhússkápunum og næ í brauðhnífinn. Nú væri laglegt að eiga góðan steikarhníf. Eða öxi. Nú væri fínt að eiga öxi. En ég á enga öxi (eða er það exi? Ritstjórar, til starfa!). Dvergvaxinn og bitlaust brauðhnífur verður að duga.

Og eins sjálfstæð og ég er, sest ég ekki bara með hníf á stofusófann og bíð. Nei nei. Með bakið að mismunandi veggjum þreifa ég mig gegnum íbúðina og skoða inn í alla skápa, inní sturtu, undir rúm. Amerískir morðingjar og nauðgarar, þeir eiga ekki roð í mig.

Svoleiðis kauðar hafa að þessu sinni ekki komið sér fyrir í búrskápnum mínum, né eru þeir bakvið eldhús né baðhurðirnar, sem mætast á ganginum og skapa skjól fyrir feita og ljóta karla. Ég er næstum því vonsvikin. Tútnuð af adrenalíni og tilbúin pota hníf í að minnsta kosti einn búk.

En í hverfi þar sem sjálfsmorð, sem átti sér stað fyrir 10 árum, en enn ofbeldisfyllsta kjaftasagan er víst ekki mikil von að fá til sín innbrotsþjóf með ofurmennistendensa sem gera honum kleift að vera samtímis á ganginum, eldhúsinu og upp á þaki.

Svo ég fer að sofa. Venjulega sting ég dvergvöxnu vopninu undir dýnuna. Til öryggis. Það er voða rómantískt þegar Dave kemur heim. Hann tiplar á tánum upp í rúm, kyssir mig á ennið og strýkur yfir hárið á mér og hvíslar einhverju fallegu að mér. Svo breiðir hann betur yfir mig, ofurvarlega til að vekja mig ekki, blæs til mín mjúkum fingurkossi.

Svo fiskar hann drápsvopnið undan dýnunni og setur ofan í skúffu. Honum er eitthvað illa við það. Heldur að ég eigi eftir að vakna í óráði. Meiri vitleysan. Hvaða fólk sefur ekki rólega með smá vopn í seilingarfjarlægð.

Venjulega. En að þessu sinni var svo rosalegt brak þegar ég var nýbúin að slökkva ljósið og ég held ennþá að einhver hafi dregið djúpt andann rétt hjá mér. Kveikti, greip brauðhnífinn. Sofnaði að lokum með báðar lúkur utan um bitlausan aumingjann, eins og fornvíkingur sem hefur verið lagður til hinstu hvílu með sitt aðalvopn sem ferðalang til Niflheima.

Laufin fjúka enn í þruski á þakinu og ofnarnir stynja. Sá tími kemur að maður verður að sussa á vesalinginn í sjálfum sér...

Sumir venja sig af nikótíni. Ég sef vopnlaus um þessar mundir. Auminginn innra verður bara að vera án síns eiturs.


* Heitt kaaaakó (sem ég myndi þiggja núna, þar sem ég ligg í flensu), heitir hins vegar kókómjólk ef kalt og hananú.