8 mínútur og 10 sekúndur

Ég er í fríi frá afleysingavinnunni þessa viku. Afleysingavinna er fyrir lata og fyrir fólk sem telur sér trú um að það muni vinna í mastersritgerðinni sinni í vinnunni.

Afleysingavinna þar sem ég er ráðin í eina til tvær vikur er best. Starf mitt felst þar aðallega í að hafa ofan af fyrir sjálfri mér. Þegar maður er ráðinn í svona stuttan tíma þá finnst engum taka því að kenna manni neitt af viti og fólk reynir að hjálpa sér mest sjálft. Ég er þá helst ráðin til að svara í síma ef yfirmaðurinn er á fundi, bóka stöku fundi, hita upp skrifborðstólinn, kveikja tölvunni á morgnanna og slökkva á henni klukkan fimm.

Mér var kalt alla virka daga í síðustu viku frá klukkan 8:30-17:00 því loftkælingin var á hitastigi fyrir föðurlandsíklædda. Þegar maður er alinn upp við ofnotkun ofna og hituð hitaveitugólf, þá kann maður engan veginn á slíkt apparat. Það er svo öfugsnúið að þurfa klæða sig í jakka þegar maður fer inn í hús.

Ég meig mér til dundurs út vikuna. Þarna var frítt te.

En tökum síðasta föstudag sem dæmi um slíka afleysingaatvinnu.

Eftir að netið var komið á stjá um það bil klukkan 8:35, og eftir að ég hafði skoðað póst, fréttir og athugað með skvaldrið, ferðaðist ég um bloggsíður vina og ókunnugra. Byrjaði á Öldu og valdi svo einhvern vin hennar sem hún linkar á sinni síðu. Svo einhvern vin á þeirri síðu og þannig koll af kolli. Endaði á að lesa um rósina (ritstjóra I, fyrir þá sem eru í innsta hring) í Húsafelli. Starfskvinna hennar, Una Björg, var tengd einhversstaðar og ég kannaðist svo við nafnið að ég smellti á. Eitthvað virkaði Unublogg illa svo ég gat bara lesið efsta hlutan á hverri síðu. Ég skoðaði þá bara nokkrar og leggst til að ég hafi lesið hjá henni einar 5 síður, ef allt er lagt saman. Sögurnar voru hálfkláraðar og nú þyrstir mig að vita allt um Unu.

Fyrir hádegi bókaði ég tvo fundi. Mér reiknast að samtals hafi það verið um sjö og hálf mínúta af atvinnu. Eftir hádegi kom til mín starfsmaður, skyldi eftir skjöl handa yfirmanni mínum og bað mig að afhenda honum þegar hinn síðarnefndi væri búinn á öðrum fundinum, sem ég hafði sjálf bókað fyrr um morguninn.
"No problem," sagði ég og brosti eins og greiðvikið og duglegt fólk brosir jafnan.
Þrjátíu sekúndur af atvinnu.

Tveimur klukkustundum síðar kom þessi starfsmaður aftur og sagði við mig með bakinu, er hann tölti burtu :
"I´ll just take these."
Þá hafði ég ekki skilað skjölunum til yfirmannsins. Mér var falið eitt verkefni eftir hádegi og tókst að klúðra því. Vonandi hafði ég brætt þennan starfsmann með strjálu skandinavísku brosi, tveimur klukkustundum fyrr.
Allt að því 10 sekúndur af atvinnu.

Eftir hádegið skoðaði ég líka teljarann minn. Þetta er merkilegur og fullkominn teljari, þar sem hægt er að sánka að sér ýmiskonar vitneskju um vefgesti mína. Má þar nefna hversu margir hafi heimsótt mig alls á hverjum degi vikunnar og hversu margir að meðaltali hafi heimsótt mig á hverjum degi vikunnar. Hvort gestir þessir eru glænýjir, eða hvort þeir hafi heimsótt mig áður. Ég get líka séð hverslags netvafrara þeir nota, klukkan hvað þeir komu, hvort þeir komu til mín gegnum aðra netsíðu (hvar ég er tengd) eða hvort viðkomandi vélritaði slóðina mína beint í textaboxið. Ég gaf mér góðan tíma í að skoða allt sem hægt var að skoða um þá þrjá gesti sem komið höfðu við síðan teljarinn var settur upp.

Þessa dagana velti ég fyrir mér hvort ég eigi að láta teljarann telja mig sjálfa með þegar ég heimsæki eigin síðu. Einnig þarf ég að taka ákvörðun um hvort ég hef teljarann falinn eða öllum sjáanlegann. Báðar eru þessar ákvarðannatökur tengdar þeirri hugsanlegu, og vel mögulegu, niðurlægingu að einungis 7-10 manns heimsæki merkisskrif mín í þessum og næsta mánuði.

Þegar niðurstaða kemst í þessi mál, munu hefjast kraftmikil ritgerðarskrif sem færa mig örlítið nær næsta menntunarstigi.