Íþróttir

Þar sem ég sé ekki fram á að skrifa aftur um íþróttir næstu fjögur árin, þykir mér upplagt að titla þetta skvaldur "Íþróttir."

Þannig er mál með vexti að líf mitt fylgir stífri dagskrá þessa viku. Eina líkamlega álagið er samt langþreyta, því ég skemmti utanbæjarvinum gegnum Boston þvera og endilanga um síðustu helgi og hef ekki enn náð upp svefni. Já og álag á bakið, sökum langvarandi setu og legu.

Ólympíuleikarnir eiga hug minn allan. Keppnum dagsins er varpað út hér í kvölddagskrá, þegar úrslit eru þegar kunn. Ég get því ekki lesið neinar fréttir eftir hádegi, til að reka ekki augun í niðurstöður. Það er með herkjum að ég geti skoðað póstinn minn vegna fréttaskota vinstra megin á síðunni. Ég kíki gegnum pírð augu, hef vinstri hönd á loft og held fyrir spássíuna á skjánum. Þetta er töluverð vinna, eins og gefur að skilja.

Ég þvæ mér um hárið annan hvern dag. Í gærkvöldi var annar hver dagur. Þá spíttist ég inn um útidyrnar um korter í sex og nánast beint í sturtu. Blés hárið, borðaði sveppasúpu og brauð með skólaosti.* Þriðja daginn í röð reyndi ég að neyða í gegn klukkutíma kríu. Það gekk ekki svo ég er enn vansvefta. Mæting fyrir framan sjónvarpsskjáin er klukkan átta og líkur ekki fyrr en um og eftir tólf.

Ég horfi bara á fimleika. Hefst dagskráin á því að í stofusófanum rífumst við Dave um hvort fimleikar teljist íþrótt eða ekki. Svo rífumst við um hverjir eru betri alhliða íþróttamenn: fimleikarar eða boxarar (já og einhverjir risar í amerískum fótbolta). Svo virðist sem ég megi ekki njóta þess að horfa vöðvastælta menn í þröngum buxum án þess að verja það sérstaklega.

Í gærkvöldi sá ég kanann Paul Hamm vinna ólympíugullið í keppni einstaklinga. Ég hélt með Paul. Hefði alveg eins haldið með Morgan Hamm, sem er tvíburabróðir hans og lítur eins út, en það stóð ekki til boða. Þetta var dramatísk keppni. Paul datt á rassinn í fjórða (af sex) tækinu og datt um leið í tólfta sæti. Ég hljóðaði upp yfir mig eins og sannur sportari og hélt mér í sófann. Dave var í símanum, kom hlaupandi og fannst ég hallærisleg.

Æfingar Paul á síðustu tveimur tækjunum voru fullkomnar og nokkrir aðrir keppendur gerðu mistök. Allt nægði þetta til að Paul komst óvænt aftur á toppinn. Og til þess að ég fékk kökk í hálsinn. Kaninn kallar þetta "the biggest comeback in sports history" og Paul er fyrstur allra kana til að vinna einstaklingsgullið. Það sér hver maður að hér er næg ástæða til að tárfella.

Ef ég man rétt vann Alexej Nemov gullið síðast, en mér til mikils ama hefur hann lagt aðsniðna fimleikabúninginn á hilluna. Hann fór stundum úr að ofan þegar hann vann.

Mér fannst Paul mjög sætur í gær. Svo komst ég að því að hann er ekki nema 160cm og með pínulitla, samkynhneigða rödd. Þá lækkaði hann í tign úr sætur í krútt.

Einstaklingskeppni kvenna verður í kvöld og ég sé fram á koffínneyslu. Sem betur fer er hárið millibilshreint.

* Ég er að verða búin með Skólaostinn. Ekki verður fúlsað við heimsóknum gesta klyfjuðum íslenskum mjólkurafurðum.