Bílpróf

Nú hefi ég loksins tekið Amerískt bílpróf sem endar í Amerísku ökuskírteini.

Þetta byrjaði á skriflegu prófi, þar sem einnig var tekin mynd fyrir skírteinið. Árángurslaust bað ég bjúrókratan fyrir framan mig að taka aðra mynd, hvar ég lít nú út eins afar hissa, afar óttasleginn fjöldamorðingi. Það hefur ekki gengið eftir og mun nú útlenska ökuskírteinið mitt verða enn skömmustulegri fulltrúi minn á komandi ferðalögum en vegabréfið. Þar er ég flensugul og feimnisleg með illa staðsett og óræðið glott sem allt í senn getur túlkað innra fliss eða hægðateppu. Læt ég tollverði og útlendingaeftirlitsfulltrúa dæma þar sjálf um.

Skriflega prófinu lauk ég með hæstu einkunn. Auðvitað er freistandi að ljúka hér öllu tali um skriflegt próf, svo eftir sitji ímynd af íslenskum sérfræðingi í Amerískum bifreiðalögum. Og það verður að segjast að innan um voru venjulegar spurningar eins og hvað eigi að leggja mörgum fetum frá brunahana og frá vegamótum; hvað eigi að halda bifreið í margra feta fjarlægð frá sjúkrabíl eða brunabíl; í hversu margra feta fjarlægð frá beygju/gatnamótum eigi að gefa stefnumerki á venjulegri götu, og á hraðbraut. Valmöguleikar voru ýmsar fetalengdir.

Svo voru hinar spurningarnar og svarmöguleikarnir, stílaðar inn á þroskahefta í umferðinni: Má þar nefna:

Hvenær skal hafa beltin spennt?

1. þegar manni sýnist
2. öllum stundum
3. bara í myrkri
4. ef maður heldur að maður lendi kannski í slysi þann dag.

Hverjir skulu spenna beltin?

1. allir
2. þeir sem nenna
3. bara fullorðnir
4. þeir sem eru nógu grannir til að beltin nái utan um þá.

Hvað skal gera eftir árekstur?

1. fara heim til mömmu
2. hringja í neyðarlínuna
3. rífast við þann sem þú klesstir á og veifa vísifingri í andlitið á þeim
4. athuga hvort einhver er slasaður. Ef svo er, hringja í neyðarlínuna. Annars ber að skiptast einungis á upplýsingum við hinn bílstjóran, þar með talið ökuskírteini, tryggingar, símanúmer og slíkt.

Svo var það verklegi hluti prófsins. Að þessu sinni þurfti ég að taka Dave með mér sem sérstakan ábyrgðarmann og eiganda þeirrar bifreiðar er ég tók prófið á. Við mættum tímanlega á svæðið til þess eins að uppgötva að skírteini um bifreiðartryggingu var ekki um borð. Upphófst hjónasenna. Þar sem þetta var mitt bílpróf átti ég að hafa tékkað á nauðsynlegum pappírum áður en við lögðum af stað. Hins vegar er það er í verkahring Dave að sjá um afborganir af bílnum og tryggingaskráningu, svo hann var nú meira fíflið að hafa ekki öll viðriðin skjöl í bílnum og muna ekki einu sinni hvort hann ætti þau til eða ekki.

Við vorum fljótlega stöðvuð af lögreglumanni með byssu í belti, kylfu og talstöð. Hann benti okkur á að allar tryggingaupplýsingar væru sjálfkrafa á skráningarskírteininu. Þannig væri það bara í Massachusetts. Skráningarskírteini var í hanskahólfinu.

Svo kom í ljós að vörður laganna var einnig prófdómarinn. Hann settist kellingameginn og Dave settist aftur í. Sem ábyrgðarmaður átti hann að gjöra svo vel að þegja.

Lögreglumaðurinn tók við þeim skjölum sem ég átti að mæta með og gluggaði viðstöðulaust í þar til prófinu lauk. Ég bað hann að spenna beltin áður en við lögðum af stað, ef ske kynni að það væri hluti af prófinu, passa að allir væru spenntir. Nei takk, sagði vörður laganna. Allt í lagi sagði ég.

Var þá keyrt af stað.

"Og hvað ertu búin að vera með bílpróf lengi?" spurði hann.
" Þrettán ár, herra minn, " svaraði ég.
"Já, já," svaraði hann. Beygðu næst til hægri."
Ég horfði tvisvar í alla spegla, setti stefnuljósið á, kíkti aftur í speglana og lötraði til hægri. Aldrei hefur nokkur maður beygt svo varlega til hægri.

"Já þú ert frá Íslandi?"
"Já."
"Beygðu hér aftur til hægri."
Aftur var hægri beygjan silkimjúk og örugg, með tilheyrandi speglagjói.

"Er ekki frekar kalt þar?"
"Jú, svona stundum. "

"Beygðu aftur til hægri. Eru sumrin heit?"
"Nei, þau eru svöl."
"Já, já. Beygðu aftur til hægri og leggðu fyrir aftan gráa bílinn þarna."

Takk fyrir. Ökuprófinu var lokið. Þetta tók af á innan við tveimur mínútum. Við tókum allar fyrstu hægri beygjur og því stystu leið aftur á byrjunarreit. Ég hafði búist við að þurfa leggja bílnum fram og til baka, bakka í stæði, bakka uppí móti, keyra í hringi, taka af stað uppí brekku og fleiri æfingar sem skilja að sérfræðinga við stýrið og viðvaninga. Þrátt fyrir nokkur skakkaföll á vegum föðurlandsins yfir ævina má ímynda sér hvorum hópnum ég tel mig tilheyra. Hefði nú verið í lagi að sýna þessum kana nokkra 4x4 takta.

En verst af öllu var að hafa ekki lengur lögregluvald til þess að láta Dave þegja.