Rómantísk ökuferð

Eins og fram hefur komið hér áður er minn maður lítið fyrir kort. Hann er enn minna fyrir skipulagningu og leiðbeiningar.

Við vorum boðin í mat á laugardagskvöldið hjá lögfræðingi nokkrum. Við pöntuðum barnapíu fyrir 32 ára drenginn okkar, létum hann borga sjálfan, og lögðum af stað.

Veistu hvert við erum að fara, spurði ég Dave. Já, já, svarar frambjóðandinn. Hvers vegna spurði ég? Nú, ég læri aldrei. Hann segir alltaf já, já. Já, já. Og svo er líka kort í bílnum...

Við keyrum sem leið liggur í hverfi hér í Boston sem heitir Jamaica Plain. Næsta hverfi er Roxbury. Maður keyrir helst ekki inn í Roxbury. Helst. Þar fer regluleg byssukúlnahríð fram, þar eru seld eiturlyf, þar býr alls konar ribbaldalýður sem fílar ekki matarboðsuppa (sem klukkutíma síðar eru fastir í umræðum um list, málara og söfn).

Ég var bílstjóri og Dave á kortinu, eða kortabókinni. Hann leitaði að Glade street sem ku vera útfrá Glenn Avenue. Hann fann Glade en ekkert Glenn. Á kortinu. Það reyndist því ekki auðvelt að finna þetta Glade stræti í raun. Beygðu þarna, og þarna og þarna. Við þræddum fram og til baka, inn og útúr Roxbury og Jamaica Plain til skiptis. Mamma, hættu að lesa hér.

Eftir hálftíma rúnt og smáskammta af skömmum fyrir vöntun á skipulagningu, virtist þetta vera koma. Beech Glen heitir það víst, ekki Glen, ég hlýt að hafa misskilið þetta eitthvað, sagði frambjóðandinn. Við keyrðum inn Beech Glen. Beech Glen er inní Roxbury miðju. Djöfuls fífl þessi lögfræðingur sem bauð okkur í mat. Í fyrsta lagi var ekki nokkur glóra í þessum leiðbeiningum sem hann hafði gefið okkur, og frambjóðandinn aðeins hlustað á með blinda eyranu. Í öðru lagi: Hvað er hann að spá að kaupa hús þarna inní miðju Ghettohverfi, hvítur, horaður, lögfræðimenntaður?

Göturnar voru fáfarnar, dimmar og hrörlegar. Það var kalt úti. Þá er víst sagt að svart fólk haldi sig innan dyra. Því er víst illa við kulda. Er sagt. Og svei mér þá, það voru ekki margir á ferli. Örfáir delar í víðum gallabuxum með klofið niðri á hnjám, hettu á jakkanum sínum og húfur yfir hettuna. Þeir gjóuðu á okkur og voru sjálfsagt að spá hvað þessi litla, hvíta stelpa* var að þvælast þarna í sínum nýja, hvíta bíl, með náfölan frambjóðanda með vasaljós á kortabók, sem hann hélt laumulega á, farþegameginn.

Skyndilega hrópar maðurinn á kortinu, farþegameginn. Hérna er það!! Ég hélt við værum komin og bjó mig undir að hlaupa beygð inní hús eins og kúlnahríð gæti skollið á hvað úr hverju.

Nei, þá fann hann Glade og Glenn á kortinu. Og miklu neðar heldur en Glennlausa Gladeið sem við vorum þegar búin að finna. Kortabókin er nefnilega þannig að hún sýnir bara smá hluta á hverri síðu. Þar sem hann hafði séð Glen á kortinu, það var Beech Glen, nema Beech hlutinn var á næstu síðu. Við vorum þá ekki að leita að Beech Glen eftir allt saman. Og búin að rúnta eins og túristar gegnum alversta hverfið í Boston alveg að ástæðulausu...

Lögfræðimenntaðar leiðbeiningarnar höfðu víst verið ágætar. Ágætt er betra en gott. Og óundirbúni frambjóðandinn? Honum er ekki treystandi án korts. Reynslan hefur sýnt það. Honum er ekki treystandi með kort. Reynslan hefur einnig sýnt það.

* Það eru nokkur ár í að ég sleppi stelputitlinum. Kona? Ég treysti mér engan veginn í það.