Súrsaður September

Beðmjúda, beðjmúda [syngist við "Hermína, Hermína" lagið]

Við Dave erum frekar súr í dag. Vorum líka súr í gær. Og fyrradag. Að auki erum við rétt að komast yfir riðu. Sólsleiktir og glansandi líkamar okkar standa í þeirri meiningu að við séum enn á hafi úti. Guð gæfi að það væri satt...

Þetta var glæsileg ferð og við erum þegar farin að plana aðra í vor. Hugmyndin er að skófla saman fullt af vinum. Þeir sem tilheyra hópi þeim er muna millinafn mitt, og hafa komist inn á myndasíðuna, er boðið með. Ney, nærveru þeirra er hér með krafist.

Siglingin til Bermuda tók rúmlega einn og hálfan dag. Það var svolítill öldugangur fyrsta kvöldið og mér þótti sem ég ætlaði að verða sjóveik. Svo fór þó aldrei og ber magi minn þess nú merki því maturinn um borð var fantastiísh og ég fann upp ýmsar máltíðir milli morgun- hádegis- mi[degis og kvöld-verða. Um fimmleytið á hverju kvöldi fórum við hjónin á barinn og fengum okkur aperatif, nefnt fordrykkur meðal ófágaðra. Fyrsta kvöldið drukkum við mest og ég söng þrjú lög í karíókí. Dave telur víst að frami minn sem næsta Diana Krall sé á næsta leiti (sem nota bene ég sá ásamt Elvis Costello á Saga Class í Flugleiðum síðasta sumar (Saga Class? Jú, það margborgar sig að ferðast slasaður)).

Fyrsta daginn á eyjunni tókum við vespu á þriggja daga leigu og rúntuðum um fram að rasssæri, í leit að hinni fullkomnu strönd. Okkur hafði verið sagt af fyrrverandi Bermúdabúa að halda okkur frá nokkrum túristafylltum ströndum. Það væri nóg af fallegum ströndum og við gætum fundið þær fámennar og jafnvel mannlausar. Við fundum eina, mannlausa, þar sem við notuðum glænýju snorkel sundgleraugun og öndunarpípuna. Þarna voru alls konar fiskar, stórir og litlir í mörgum litum sem ég hingað til hef bara séð í fiskabúrum og sjónvarpinu. Bláir, svartir og gulir, rauðir og svo glommur af bláleitum hornsílum sem stundum voru eltir af stærri fiskum og syntu undan þeim í hrinum, stökkvandi uppúr vatninu. Það var fjör að lenda í því miðju. Sáum líka stærri fiska hoppa uppúr og sýna sig fyrir okkur. Svo fórum við til Hamilton bæjar, á miðri eyju og versluðum bikini handa mér og var hálfnöktu neyðarástandi mínu þar með aflýst.

Á degi númer tvö rúntuðum við aðeins um. Dave hefur mestan áhuga á að finna strendur. Minni áhuga á að liggja á þeim. Ég skil ekki til hvers maður finnur strendur ef maður hefur ekki hugsað sér að nota þær... Fórum á snorkel staðinn okkar aftur og svo á aðra strönd sem við höfðum mælt út daginn áður. Þar lékum við okkur í öldunum. Dave reyndi að vippa mér uppúr vatninu og ég átti að snúast í flikk í loftinu. Ég small hinsvegar bara á bakið og fékk sjóvatn langt upp í nef og skolaði út hori. Þarna lásum við líka.

Fyrir þá sem hefur verið svo umhugað um bókalestur okkar, þá var lesið meira í þessari ferð en dagsdaglega. Og karpað um hver fengi að lesa hvaða bók næst. Ég las The Coffee Trader (sem ég mæli með), The Footprints of God (illa skrifuð en samt aðeins spennandi) og A Conspiracy of Paper (meðmæli fylgja). Dave las A Conspiracy of Paper, The Polish Officer og The Dante Club. Í frítíma okkar, þegar við vorum ekki að lesa, ræddum við þessar bækur auðvitað fram og baka. Okkur kemur saman um að Coffee Trader og Conspiracy of Paper séu mjög góðar og fræðandi. Mín vegna hætti Dave við að lesa Fótspor Guðs og ég sagði honum söguþráðinn. Dálítið athyglisverð hugmynd í bókinni og þegar ég hafði lokið frásögninni fór hann í smá fýlu yfir að ég hefði kjaftað frá. Þó hafði hann sjálfur heimtað það. Barneignir voru ekki skipulagðar í þessari ferð. Ég biðst afsökunnar, mamma og aðrir áhugasamir.

Á þriðja degi fórum við á enn eina ströndina, Jobson´s Cove, um morguninn. Eftir hádegið fórum við um borð, gæddum okkur á hlaðborðinu, sem reyndar er varla í frásögur færandi, þar sem við heimsóttum hlaðborð þetta ótal sinnum daglega. Svo drifum við okkur á Wave Runner, eða vatnakött eða hvað þetta er kallað. Ég vil helst kaupa eitt stykki og dunda mér á hér í höfninni. Vatnið var svo heitt að það var notalegt þegar það sullaðist uppí. Maður kemst á um 80-90Km hraða á þessu apparati og vatnið var alveg tært svo maður sá niður á botn, þó um hálfur kílómeter væri upp að strönd. Ég hef aldrei séð svona blátt og tært vatn. Mig langaði til að sötra aðeins af því í hvert skipti.

Svo aftur um borð og heim. Sáum hvalahjörð á miðju hafi og stuttu seinna sæta höfrungahjörð. Það var alls konar fólk um borð. Eitt par var til dæmis í ofurvigt (nei reyndar voru margir, margir í ofurvigt, pör sem einsamlir) og með súpermantattú í stíl á kálfunum. Maðurinn vildi helst vera ber að ofan öllum stundum, en hvort það var til að sýna brúnkuna, bumbuna, rassaskoruna eða górillufeldinn á bakinu skal ég ekki segja um. Svo voru þarna þrír fullbúnir rapparar af svörtum kynþætti á unglingsaldri, sem greinilega höfðu verið neyddir til að koma með af foreldrum sínum. Já og einn goth gæji í sömu aðstöðu, sem við síðan sáum dansa villt á diskóinu um borð. Við vorum hissa enda bar áfastur fýlusvipur hans þess merki að hann væri yfir þessa siglingu hafinn.

Sóluðum okkur á hverjum degi. Fyrst með fullt af sólarvörn og vorum jafnhvít að kvöldi fyrsta dags og að morgni fyrsta dags. Spöruðum vörnina á næsta degi og getiði hvað. Við brunnum!!! Aðallega samt Dave. Hann brann meira að segja á ristunum, sem ég hef aldrei séð áður. Nú höldum við dauðahaldi í brúnkuna, en ég held að ef Dave reynir að segja einhverjum að hann hafi verið á sólarströnd, þá verður hann, snjóhvítur, sakaður um lygar. Nú ræðum við ekki bækur heldur hvaða brúnkukrem sé best því við teljum mikilvægt að vera brún og heilsuhraust að sjá á komandi vetri. Einhver meðmæli?

Eftirfarandi er vinaleg áminning:
Allir að safna fyrir siglingu í vor. Hvernig er það, þið eruð svo þögul?? Það ætlar greinilega enginn að heimsækja mig og enginn þorir að segja neitt. En, krakkar... (vælutónn), osturinn er rétt ókláraður, smjörið fer óðum minnkandi og ég á ekkert hangikjöt, engar flatkökur, pítusósu, né saltlakkrís eða grænan ópal. Bara rabbabarasultu.

Ég fann pöddu á ostinum áðan. Skóf hana bara af. Osturinn myglar líka stundum, sökum aldurs (kaupi meira en ég kemst yfir innan síðasta söludags). Mygla er líka skafin af. Gott fólk, maður hendir ekki íslenskum osti.

Myndir eru í framköllun. En ég vara ykkur við. Við erum glataðir myndasmiðir.