Atvinnumál
Jæja, þá hefur mér tekist að brenna í gegnum enn eitt atvinnuviðtalið. Ég býst við höfnun fyrir helgi og ekki degi síðar. Kæmi mér síður en svo á óvart ef þau hringdu í mig á hverri stundu og bæðu mig að gleyma símanúmerinu sínu.
Alveg síðan ég hafnaði atvinnutilboði í síðasta mánuði fannst mér ég hafa risið í áður óþekktar hæðir á mikilvægisskalanum. Það er náttúrlega bara stórefnilegt og eftirsótt fólk sem getur neitað atvinnutilboðum. Skyldi fólk með mikilmennskubrjálæði vera lengur atvinnulaust en annað fólk?
Ég þoli ekki atvinnuviðtöl. Fyrst þarf maður að liggja yfir vefsíðu viðkomandi stofnunnar eins og lært sé undir próf. Restin af frítíma sínum eyðir maður í að semja (ó)trúverðug svör sem varpa ljósi á eftirfarandi eiginleika: Jú, þú hefur þetta ekki bara á tilfinningunni, ég er einmitt stórgáfuð, sérlega skipulögð, einstaklega vel máli farin, á prenti sem og í eigin persónu. Það eru engin takmörk fyrir hvað ég er fljót að læra, duglegri einstaklingur fyrirfinnst ekki og það vill svo til að ég hef verið að undirbúa mig undir einmitt þessa stöðu allt mitt líf. Að auki er ég vinsæl, skemmtileg, fyndin, kattþrifin, skapgóð, þolinmóð og nota internetið aldrei nokkurn tíma í vinnunni.
Spurningar: segðu okkur aðeins frá sjálfri þér; hver eru langtímamarkmið þín; geturðu gefið dæmi um verkefni sem þú vannst sem mistókst; hvernig semur þér við aðra; hvers vegna viltu vinna hér; hvað er það við þína reynslu sem þú telur hafa undirbúið þig fyrir þetta starf; hvert myndi vera draumastarfið þitt? Get ég líka svarað í síma? Ekkert mál. Skipuleggja fund í dagatali yfirmannsins? Eitthvað sem mig hefur alltaf dreymt um.
Ég myndi segja að ég hafi talað 90% of mikið í þessu viðtali. Svona munnræpa sem maður fær af einskærum óþægindum til að fylla upp í þögnina þegar enginn annar segir orð.
Ef ég væri almennilegur drykkjustúfur þá hefði ég undireins gefið skít í vinnuna það sem eftir er dagsins og væri núna á skítugum og lásí pöbb með einhvern af þeim veimiltítlukokteilum sem einkenna nú feril minn sem neytandi áfengis, vælandi til skiptis í barþjóninum og manninum mínum gegnum síma.
Segir mér svo hugur um að ég hafi verið á réttri leið í æsku þegar ég vildi verða sjómaður sem tekur í nefið og syngur sipp ohojj.
Alveg síðan ég hafnaði atvinnutilboði í síðasta mánuði fannst mér ég hafa risið í áður óþekktar hæðir á mikilvægisskalanum. Það er náttúrlega bara stórefnilegt og eftirsótt fólk sem getur neitað atvinnutilboðum. Skyldi fólk með mikilmennskubrjálæði vera lengur atvinnulaust en annað fólk?
Ég þoli ekki atvinnuviðtöl. Fyrst þarf maður að liggja yfir vefsíðu viðkomandi stofnunnar eins og lært sé undir próf. Restin af frítíma sínum eyðir maður í að semja (ó)trúverðug svör sem varpa ljósi á eftirfarandi eiginleika: Jú, þú hefur þetta ekki bara á tilfinningunni, ég er einmitt stórgáfuð, sérlega skipulögð, einstaklega vel máli farin, á prenti sem og í eigin persónu. Það eru engin takmörk fyrir hvað ég er fljót að læra, duglegri einstaklingur fyrirfinnst ekki og það vill svo til að ég hef verið að undirbúa mig undir einmitt þessa stöðu allt mitt líf. Að auki er ég vinsæl, skemmtileg, fyndin, kattþrifin, skapgóð, þolinmóð og nota internetið aldrei nokkurn tíma í vinnunni.
Spurningar: segðu okkur aðeins frá sjálfri þér; hver eru langtímamarkmið þín; geturðu gefið dæmi um verkefni sem þú vannst sem mistókst; hvernig semur þér við aðra; hvers vegna viltu vinna hér; hvað er það við þína reynslu sem þú telur hafa undirbúið þig fyrir þetta starf; hvert myndi vera draumastarfið þitt? Get ég líka svarað í síma? Ekkert mál. Skipuleggja fund í dagatali yfirmannsins? Eitthvað sem mig hefur alltaf dreymt um.
Ég myndi segja að ég hafi talað 90% of mikið í þessu viðtali. Svona munnræpa sem maður fær af einskærum óþægindum til að fylla upp í þögnina þegar enginn annar segir orð.
Ef ég væri almennilegur drykkjustúfur þá hefði ég undireins gefið skít í vinnuna það sem eftir er dagsins og væri núna á skítugum og lásí pöbb með einhvern af þeim veimiltítlukokteilum sem einkenna nú feril minn sem neytandi áfengis, vælandi til skiptis í barþjóninum og manninum mínum gegnum síma.
Segir mér svo hugur um að ég hafi verið á réttri leið í æsku þegar ég vildi verða sjómaður sem tekur í nefið og syngur sipp ohojj.
Vigdís lagði til málanna klukkan 15:29
<< Home