Batman

Ég fór á nýjustu Batman myndina í gærkvöldi með vinum mínum úr skólanum. Til að uppfylla eigin óskir um stílbreytingu á þessu bloggi hafði ég hugsað mér að setja hér upp 700 orða gagnrýni. Mér leiðast ofurmennamyndir. Sérstaklega ef þær eru númer tvö eða ofar í seríu. Það þýðir ekki að plata mig með því að færa fyrstu þrjár myndirnar ofar í seríunni og setja nýju myndirnar inn sem mynd númer eitt, tvö og þrjú. Ef númeraðar tilvitnanir tilheyrðu mínu bloggi myndi ég staðsetja tilvitnun númer eitt hér og vísa í Stjörnustríð.

Ég get ekki sagt annað en ég hafi með öllu verið áhugalaus um þessa mynd. Mæting mín var eingöngu skipulögð vegna þess að ég hef getið mér góðs orðs* sem færibands-aflýsara. Skólafélagar mínir hittast oftast á börum í hverfinu nálægt skólanum hvar þau búa. Ég þarf þá vart að taka það fram að ég bý annars staðar. Ég segi oft, já já, ég kem og kem svo ekki neitt. Kýs fremur eigin félagsskap, og félagsskap Dave sé hann heima. Ég geng ekki svo langt að flokka mig sem mannhatara en fellst á að ég þjáist af félagslegri leti.

Til að sanna mannelsku mína, sterkar vináttu tilfinningar og samfélagskennd fór ég á Batman.

Ég hélt ég myndi ljúka þessari gagnrýnislausu gagnrýni í um það bil þremur setningum. Eins og komið hefur fram á skvaldrinu er mikið atriði að telja setningar og málsgreinar nú á dögum. Ég ætlaði mér engan vegin að diskútera mín félagslegu vandamál hér á blogginu.

Þvert á móti ætlaði ég að hafna Batman með því að hafa fyrir því að hafa ekki fyrir því að skrifa gagnrýni og ræða frekar hvernig ég var læst í stigaganginum eftir myndina með vinum mínum og um fjörtíu ókunnugum. Hefði ég vitað af þessu ástandi áður en ég fór í bíó hefði ég án efa talið það sögu kvöldsins frá upphafi og ekki skipulagt nokkra kvikmyndaumsögn.

Þegar Batman lauk var svo mikið af fólki að troðast niður tröppurnar að við notuðum óvenjulegan útgang fyrir ofan öll sætin. Þar var opin hurð og yfir henni upplýst EXIT, sem leiddi okkur inní stigagang. Þegar síðasti maður hafði borað sér þar í gegn læstist hurðin víst að baki okkur. Og, öllu verra, við fundum engan útgang á neinni hæð, nema fjórar hurðir sem á stóð: not an exit, og eina hurð á neðstu hæðinni út í lokað port.

Svo við stóðum öll í stigaganginum eins og heimskar rollur. Við komumst ekki út. Við komumst ekki til baka. Flestir símar voru sambandslausir. Enginn var með númerið í hjá bíóinu. Og hefðum við haft númerið, þá fær maður oftast bara símsvara sem tilkynna manni hvaða myndir eru sýndar og á hvaða tímum. Svo við biðum. Og biðum. Já og svo biðum við.

Að lokum ákvað mín grúppa að reyna aftur við útganginn í portinu. Viti menn. Á veggnum var hlið sem við komumst útum án nokkurs klifurs eða klamburs.

Það merkilega var að við ætluðum aldrei að finna leið út en heimilislausir í Boston höfðu greinilega fundið leiðina inn reglulega til að míga út stigaganginn. Á öllum hæðum. Sumstaðar voru blautir pollar. Sumstaðar þurrir og gulir.

Merkilegast af öllu var samt að Batman er alveg ágæt og sú besta ofurmennamynd sem ég hef séð. Kannski vegna þess að hluti var tekinn upp á íslandi. Æ hvað var gott að sjá fjöllin og mosavaxið hraunið og lyng og grjót, trjáleysi og þoku, jökulinn. Ahhh, heim... Skyndilega var það svo allt morandi í kínverjum!!! Það var mjög absúrd. En íslenski hlutinn gerist víst í Asíu einhversstaðar.

*Góðs orðs. Ég neita að segja getið sér gott orð, eins og komst í tísku fyrir tíu árum og neita að trúa að það sé málfræðilega rétt. Hvernig er það rétt beyging, fræði mig einhver um það, takk. Maður segir ekki, hann gat sér góður guðmundur. Maður myndi segja, hann gat sér góðs Guðmunds, ef maður myndi nokkurn tíma segja að einhver hefði getið sér góðs Guðmunds. Ég sé reyndar ekki nokkra einustu ástæðu til að þurfa nokkurn tíman að geta sér góðs Guðmunds. Eða er það góðs Guðmundar?